Een warm welkom aan alle zonnestralen! Aangezien het in Nederland klaarblijkelijk onofficieel lente heeft willen worden en het in Curaçao altijd zomers zal zijn, een ode aan deze bron van positieve energie.

Ik heb de afgelopen weken een hoop te denken gehad, te midden van alle chaos die plaatsvond rondom carnaval. Ook al was dit mijn eerste echte kennismaking met ‘Karnaval di Korsou’, het voelde, net als zoveel dingen ondertussen, alsof ik al jaren vertrouwd getuige ben van dit uitbundige fenomeen. Terwijl ik er tegelijkertijd steeds weer achter kom dat ik eigenlijk nog niet heel bekend ben met de kleine details van hoe sommige dingen zijn of gebeuren. Dit brengt me regelmatig in een terugkerend conflict met mezelf. Ik weet dat veel dingen anders en nieuw voor me zijn, ik wil mezelf de tijd gunnen om eraan te wennen en het stap voor stap tot me te nemen, maar het voelt zo natuurlijk en vanzelfsprekend dat ik er automatisch in duik en halverwege erachter kom dat ik niet weet hoe ik moet zwemmen. (bij wijze van spreken, ik kan uiteraard prima zwemmen)

Mijn ouders waren hier, net vóór carnaval, voor 2 weken op vakantie. Altijd weer leuk om het eiland door de verse ogen van een ‘nieuwe’ toerist te zien. Dit was de eerste keer dat ze op Curaçao waren, waardoor ik me nog meer een insider voel terwijl ik eigenlijk ook nog slechts een nieuweling ben.
Dat weerzien na 3 maanden deed me afvragen waar nou eigenlijk mijn thuis is. Ze zeggen “home is where the heart is”. Mijn hart, afgezien van feit dat het fysiek voorlopig gewoon in m’n lichaam verblijft, is een beetje verdeeld over verschillende locaties momenteel. Een groot deel is hier, bij mij, bij m’n vriend, op Curaçao en alle prachtige ervaringen die ik hier meemaak. Een even groot deel is daar, bij m’n familie, m’n vrienden, in Nederland waar ik 25 jaar van m’n leven gewoond heb en ook de prachtigste avonturen heb meegemaakt. Ik weet niet of het daar is achtergebleven, of dat kleine deeltjes zo nu en dan terugreizen, maar er zijn nu twee fronten.

Aan de ene kant lijk ik niet beter te weten dan dat dit nu mijn leven is, aan de andere kant lijkt het nog steeds alsof ik niets anders ken dan hoe mijn leven daar was. Ik blijf vergelijken, ik blijf mentaal terugkeren naar momenten, personen, plekken en gebruiken. Misschien is het een Hollands elementje van nooit tevreden zijn met de status quo. Misschien is dat ook niet eens zo slecht, want zo blijf ik altijd hongerig naar verbetering en gedreven om verder te blijven zoeken en kritisch te blijven denken. Dat is immers ook wat me tot hier heeft gebracht. Niet per se ontevredenheid, maar toch een zekere onrust in mijn leven. Een zuivere drang naar vrijheid en levenszin, de pure gedachte dat dit niet alles is of hoeft te zijn.

Niets is zo bepalend als een verandering van gedachten. Niets is zo veranderlijk als wat mijn gedachten bepaalt.

Het is bijna bizar om op te merken hoe een relatief kleine beslissing zo een groots effect en een nog grotere nasleep kan hebben. De plannen om hierheen te komen waren al maanden in opbouw, werden regelmatig verfijnd en bijgesteld naar de actuele status, maar namen gevoelsmatig pas concrete vorm toen ik mijn ticket boekte. Dat was, om het even terug te brengen naar één specifiek moment, de echte stap die ik gezet heb. Alles daarvoor was een proces van voorbereiding naar dat moment, alles daarna was een proces van vervolmaking van de gevolgen van dat moment. En ook al was het een fysieke handeling, van gegevens invoeren en een paar klikjes op de mousepad, dat ene moment was uiteindelijk niets meer dan een mentale omschakeling.

Nu zie ik om me heen steeds meer gelijksoortige levensomwentelingen plaatsvinden. Mensen die uit hun dagelijkse sleur breken om toch die onwaarschijnlijke droom na te jagen, want waarom niet? Niets te verliezen, want elke fout of faal is een leermoment, een stap vooruit, verder naar waar je wilt zijn. Alles te winnen, want wat je passie is, daar leef je voor, daar hoef je geen excuses voor te maken, daar mag je inspiratie uit putten en trots uit opvissen.
Maar ik zie ook mensen die hun jarenoude meest gangbare denkpatronen en visies lichtjes en langzaamaan losser laten vallen, zachtjes en stiekem rondkijken naar wat de wereld meer te bieden heeft, en met ongeloof ontdekken hoeveel moois er nog in het leven zit, waar nooit eerder naar gekeken is.
Mensen die eindelijk losbreken van de keurslijven waarvan ze dachten dat ze als gegoten zaten, tot ze erachter kwamen dat er een hele garderobe aan keuze is en dat creativiteit de mode bepaalt.
Niets staat zo goed als jezelf zijn, niets straalt zo mooi als jezelf vinden.

Ik vraag me hardop af, wat voor die personen precies dat ene specifieke moment is geweest, waarop voor hen als het ware hun magnetische polen zich omkeerden. Welke waarnemingen of gebeurtenissen de daadwerkelijke ‘trigger’ waren achter (of voor) dat moment, hoe dat zo tot ontwikkeling is gekomen.
Welke sneeuwvlok was het, die besloot een sneeuwbal-effect in te rollen? Zodanig dat we nu allemaal in een diepe poel van inspiratie zijn beland, aangezien die sneeuwbal vrij snel is gesmolten, waardoor we dit jaar samen de winter hebben overgeslagen.