Het is weer even geleden dat ik gepost heb op mijn blog, en ik krijg vanuit allerlei richtingen het verzoek en de vraag om weer snel een update te delen.
Mijn dagen zijn de laatste tijd heel wat meer gevuld dan de eerste paar maanden, wat maakt dat ik bijna geen tijd of ruimte heb om even te zitten en te mijmeren over wat mooi en indrukwekkend is om me heen.
Te midden van alle drukte, probeer ik nu toch weer even een momentje van rust te vinden, om m’n gedachten te kanaliseren en te converteren naar een schriftelijke weerspiegeling van mijn leven hier op Curaçao.

Ik merk nu pas hoe ongelooflijk belangrijk dat voor mij is. Niet alleen die mentale vrijheid om me te verwonderen, maar vooral ook om het verbaal vast te leggen. Meer dan ooit voel ik de behoefte om te schrijven, des te meer omdat ik er eigenlijk geen tijd voor heb. Meer dan ooit voel ik dat ik voor mezelf die tijd moet scheppen en die ruimte moet creëren, want het leven doet dat niet voor me.

De passies die je koestert, moet je verwennen en behandelen als een geliefde. Naast werk of sociale verplichtingen, dien je ‘quality time’ vrij te maken om je passie te voeden, te verzorgen en te laten groeien. Wanneer het bloeit, mag je het niet zomaar in de steek laten en verwachten dat het vanzelf wel in leven blijft of zich verder ontwikkelt. Het is als een kindje wat dagelijks je aandacht en liefde verdient en nodig heeft, waar je elke dag de hele dag mee bezig zou moeten zijn.
Als dat niet kan, zwerven er duizend en één zorgen onophoudelijk door je hoofd, over wat je allemaal nog voor je passie moet doen, wat je passie nodig heeft om verder te bloesemen, wat je allemaal nog aan je passie wilt geven.

Ik probeer, ondanks de beperkte uren in een dag, met evenveel pure passie alle onderdelen van mijn leven te vullen en altijd mijn alles te geven, of het nou gaat om liefde, familie, vrienden, werk of mijn dromen. Het blijft een uitdaging, een balanseer spelletje, er komen steeds meer balletjes bij, en m’n handen blijven maar een enkel paar.

Genieten van de kleine dingetjes is een manier om de dagen mooi aan elkaar te rijgen en bovendien een doel op zich als je Curaçao in het geheel wilt ervaren. Ik denk dat een positieve instelling sowieso begint met het waarderen van dit soort mini momentjes van magie om ze vervolgens als prioriteit te stellen.

Zoals bijvoorbeeld het toevallige geluk dat wij hadden om tijdens Restaurantweek Curaçao een gratis diner voor 2 te winnen bij het prachtig gesitueerde restaurant Fort Nassau, op de Sablica heuvel, 68 meter boven de zeespiegel. Heel Willemstad lag met alle fonkelende lichtjes aan onze voeten. Wat een uitzicht was dat!
Dan besef ik maar weer hoeveel ik bof dat ik hier mag wonen.

Wat ook elke keer weer super leuk is om te doen, is mensen helpen. Het liefst zo willekeurig en onverwacht mogelijk. Zoals een keer toen we naar een strandje in Bandabou waren. Bandabou is hoe de westelijke helft van het eiland genoemd wordt, letterlijk: ‘onderkant’, de oostelijke helft wordt Bandariba genoemd, letterlijk vertaalt: ‘bovenkant’ (wat overigens niet heel logisch is, want het westen /Bandabou ligt noordelijker dan het oosten/Bandariba).

Rond half 6 ‘s middags besloten we terug naar huis te gaan. Hier begint de zon het hele jaar door rond 18.00u onder te gaan en tegen 19.00u is het helemaal donker. Terwijl wij ons klaar maakten om te vertrekken, kwam er een oudere man het strand op, hij was alleen. Hij zwom een beetje, kwam het water uit en ging op een bankje zitten. Op het moment dat wij naar de auto begonnen te lopen, vroeg hij aan mij of ik wist wanneer de volgende bus kwam. Ik antwoordde dat ik daar geen idee van had. Ik besprak het met m’n vriend, ik kreeg het idee dat deze man geen vervoer had, wat bevestigd werd toen we op de parkeerplaats aankwamen en er maar één auto stond, namelijk die van ons.

We zijn toen terug gelopen naar die eenzame man op het strandje. Ik vroeg hem of wij hem een lift konden geven en waar hij verbleef. Hij reageerde een beetje schuchter, wat eigenlijk volkomen begrijpelijk is, want je kan niet iedereen zomaar vertrouwen in deze wereld. Hij bood aan om ons te betalen voor de lift, maar dat vonden wij niet nodig. Het was in feite toch op de route terug naar huis (er zijn maar twee wegen van Bandabou naar Bandariba, een is meer langs de noordelijke kant, deze maakt een bocht om Westpunt, en gaat vervolgens verder als de zuidelijke weg).
Toen we hem eenmaal verzekerd hadden dat het echt geen moeite was voor ons, liepen we samen terug naar de auto. Het bleek een Duitse toerist te zijn, die hier alleen op vakantie was. Hij verbleef in het dorpje Soto in een yogaschool en zou na een weekje Curaçao ook Aruba en Bonaire aandoen.
We hebben hem netjes afgezet, en raakten vervolgens niet uitgepraat over deze grappige en interessante ontmoeting.

Het geeft zo’n onbeschrijfbaar prettig gevoel om af en toe gewoon iets goeds voor een ander te doen, zonder er iets voor terug te vragen of krijgen. Onvoorwaardelijke liefde bestaat wel degelijk, en niet alleen voor mensen die we goed kennen. Deze toerist was voor ons een wildvreemde, maar we gaven er toch wel om dat hij goed en veilig thuis zou komen, zonder dat we daar echt een reden voor hadden.
Behalve ons menszijn dan 😉

Dat soort gebeurtenissen zijn de momenten en ervaringen die me werkelijk plezier doen, elke keer weer. Die onvoorspelbare juweeltjes die af en toe opglinsteren in de dagelijks stroom van activiteiten en verplichtingen. Daar put ik ook de meeste van mijn inspiratie uit. Dit soort prachtige bijzonderheden die onbedoeld toch wat langer blijven hangen en het zo leuk maken om over te schrijven.

Precies om deze reden is schrijven voor mij pure passie. Doen wat je blij maakt, wat het leven glans geeft, wat je beweegt in elke handeling, wat voor jou altijd de moeite waard is, waar je nooit genoeg van zal krijgen. Wat is jouw pure passie ? Waar haal jij je levensdrang vandaan ?