Kleine dromen worden groot. Geef ze de kans te groeien, te bloeien, te transformeren. Geef ze de tijd en ruimte om zich te ontwikkelen en manifesteren. Geef ze liefde en aandacht, maar vooral geduld, want grootsheid is niet in een enkele dag bereikt.
Net als wij, net als ons leven, zullen onze dromen met ons mee veranderen. Zodra je opmerkt dat een specifieke droom of passie in essentie hetzelfde blijft – door de tijd, veranderingen en tegenslagen heen, dan weet je pas hoeveel het waard is, en daarmee de moeite waard.
Dat is het moment dat twijfel geen toegang meer mag krijgen te bestaan in je leven. Geen twijfel… Geen angsten, geen zelf sabotage. Alles wat waardevol voor je is, heeft een eigen bestaansrecht, wat je het zelf hebt gegeven door er waarde aan te hechten. Dus alles wat waardevol voor je is, verdient jouw onverdeelde toewijding, verdient jouw onvoorwaardelijke steun, verdient het dat jij erin blijft geloven en niet toegeeft aan ongeduld of de neiging om op te geven. Kort gezegd, je bent het jezelf verschuldigd ervoor te gaan zonder terughouden.
Precies dit proces heeft me nu, na ongeveer 2 jaar, weer terug gebracht naar Curaçao. Al ben ik tussendoor wel op vakantie geweest naar mijn favoriete Caribische rots in de branding, door verschillende redenen bleek ik toch nog niet klaar te zijn voor de echte grote stap om er te blijven.
Allerlei omstandigheden hadden me 2 jaar geleden, na 10 maanden op het eiland, terug doen keren naar Nederland. Het is goed voor me geweest, maar het begon al snel weer te kriebelen. Ik moest daar niet zijn. Ik moest daar niet te lang blijven. Iets in me wilde constant weg, iets anders.
Niet zomaar “iets”, ik wist precies welk “iets”. Ik had een nieuwe smaak geproefd die me bij is gebleven. Het overtrof met gemak alle smaken die me reeds bekend waren en bracht een verfrissing, een ongekende verdieping in mijn belevenis van de wereld. Ik had mijn vrijheid geroken en voelde een constante nostalgie, niet naar het verleden, maar naar wat ik ambieer voor mijn toekomst. Tot het begon te knagen en zich vervolgens vastbeet om niet nog eens los te laten.
Ik voel me gezegend om weer terug te zijn met frisse moed en inspiratie om mijn toekomst hier voort te zetten en mijn dromen te blijven volgen. Ik voel me vereerd mijn ervaringen en avonturen nog steeds te kunnen delen met een ieder die mij volgt. Ik geef mezelf de kans het geluk in mijn dromen te blijven vinden en daarmee geef ik mijn dromen de kans te blijven bestaan.
– When you know, you know. Then you just got to go! –
Tag Archives: Vrijheid
Momenten van vrijheid en levenszin
Een warm welkom aan alle zonnestralen! Aangezien het in Nederland klaarblijkelijk onofficieel lente heeft willen worden en het in Curaçao altijd zomers zal zijn, een ode aan deze bron van positieve energie.
Ik heb de afgelopen weken een hoop te denken gehad, te midden van alle chaos die plaatsvond rondom carnaval. Ook al was dit mijn eerste echte kennismaking met ‘Karnaval di Korsou’, het voelde, net als zoveel dingen ondertussen, alsof ik al jaren vertrouwd getuige ben van dit uitbundige fenomeen. Terwijl ik er tegelijkertijd steeds weer achter kom dat ik eigenlijk nog niet heel bekend ben met de kleine details van hoe sommige dingen zijn of gebeuren. Dit brengt me regelmatig in een terugkerend conflict met mezelf. Ik weet dat veel dingen anders en nieuw voor me zijn, ik wil mezelf de tijd gunnen om eraan te wennen en het stap voor stap tot me te nemen, maar het voelt zo natuurlijk en vanzelfsprekend dat ik er automatisch in duik en halverwege erachter kom dat ik niet weet hoe ik moet zwemmen. (bij wijze van spreken, ik kan uiteraard prima zwemmen)
Mijn ouders waren hier, net vóór carnaval, voor 2 weken op vakantie. Altijd weer leuk om het eiland door de verse ogen van een ‘nieuwe’ toerist te zien. Dit was de eerste keer dat ze op Curaçao waren, waardoor ik me nog meer een insider voel terwijl ik eigenlijk ook nog slechts een nieuweling ben.
Dat weerzien na 3 maanden deed me afvragen waar nou eigenlijk mijn thuis is. Ze zeggen “home is where the heart is”. Mijn hart, afgezien van feit dat het fysiek voorlopig gewoon in m’n lichaam verblijft, is een beetje verdeeld over verschillende locaties momenteel. Een groot deel is hier, bij mij, bij m’n vriend, op Curaçao en alle prachtige ervaringen die ik hier meemaak. Een even groot deel is daar, bij m’n familie, m’n vrienden, in Nederland waar ik 25 jaar van m’n leven gewoond heb en ook de prachtigste avonturen heb meegemaakt. Ik weet niet of het daar is achtergebleven, of dat kleine deeltjes zo nu en dan terugreizen, maar er zijn nu twee fronten.
Aan de ene kant lijk ik niet beter te weten dan dat dit nu mijn leven is, aan de andere kant lijkt het nog steeds alsof ik niets anders ken dan hoe mijn leven daar was. Ik blijf vergelijken, ik blijf mentaal terugkeren naar momenten, personen, plekken en gebruiken. Misschien is het een Hollands elementje van nooit tevreden zijn met de status quo. Misschien is dat ook niet eens zo slecht, want zo blijf ik altijd hongerig naar verbetering en gedreven om verder te blijven zoeken en kritisch te blijven denken. Dat is immers ook wat me tot hier heeft gebracht. Niet per se ontevredenheid, maar toch een zekere onrust in mijn leven. Een zuivere drang naar vrijheid en levenszin, de pure gedachte dat dit niet alles is of hoeft te zijn.
Niets is zo bepalend als een verandering van gedachten. Niets is zo veranderlijk als wat mijn gedachten bepaalt.
Het is bijna bizar om op te merken hoe een relatief kleine beslissing zo een groots effect en een nog grotere nasleep kan hebben. De plannen om hierheen te komen waren al maanden in opbouw, werden regelmatig verfijnd en bijgesteld naar de actuele status, maar namen gevoelsmatig pas concrete vorm toen ik mijn ticket boekte. Dat was, om het even terug te brengen naar één specifiek moment, de echte stap die ik gezet heb. Alles daarvoor was een proces van voorbereiding naar dat moment, alles daarna was een proces van vervolmaking van de gevolgen van dat moment. En ook al was het een fysieke handeling, van gegevens invoeren en een paar klikjes op de mousepad, dat ene moment was uiteindelijk niets meer dan een mentale omschakeling.
Nu zie ik om me heen steeds meer gelijksoortige levensomwentelingen plaatsvinden. Mensen die uit hun dagelijkse sleur breken om toch die onwaarschijnlijke droom na te jagen, want waarom niet? Niets te verliezen, want elke fout of faal is een leermoment, een stap vooruit, verder naar waar je wilt zijn. Alles te winnen, want wat je passie is, daar leef je voor, daar hoef je geen excuses voor te maken, daar mag je inspiratie uit putten en trots uit opvissen.
Maar ik zie ook mensen die hun jarenoude meest gangbare denkpatronen en visies lichtjes en langzaamaan losser laten vallen, zachtjes en stiekem rondkijken naar wat de wereld meer te bieden heeft, en met ongeloof ontdekken hoeveel moois er nog in het leven zit, waar nooit eerder naar gekeken is.
Mensen die eindelijk losbreken van de keurslijven waarvan ze dachten dat ze als gegoten zaten, tot ze erachter kwamen dat er een hele garderobe aan keuze is en dat creativiteit de mode bepaalt.
Niets staat zo goed als jezelf zijn, niets straalt zo mooi als jezelf vinden.
Ik vraag me hardop af, wat voor die personen precies dat ene specifieke moment is geweest, waarop voor hen als het ware hun magnetische polen zich omkeerden. Welke waarnemingen of gebeurtenissen de daadwerkelijke ‘trigger’ waren achter (of voor) dat moment, hoe dat zo tot ontwikkeling is gekomen.
Welke sneeuwvlok was het, die besloot een sneeuwbal-effect in te rollen? Zodanig dat we nu allemaal in een diepe poel van inspiratie zijn beland, aangezien die sneeuwbal vrij snel is gesmolten, waardoor we dit jaar samen de winter hebben overgeslagen.
Waterdruppels en zonneschijn
Bon dia! Ik stuur een warm zonnestraaltje voor allen die in kou verblijven. Ik ben hier nu 3 weken en begin al aardig te wennen aan het ritme van leven hier, wat zoveel inhoudt als: loslaten, loslaten loslaten !
Want de focus op tijd, zoals we die in Nederland gewend zijn, is hier een stuk losser, opener, ruimdenkender. Niets wat ik nog niet wist, want ik ben hier al eerder op vakantie geweest (en het is één van de vrij algemeen bekende karakteristieken van het Caribisch gebied). Maar dat was ook precies wat het was. Gewoon vakantie, dit is het echte leven. Nu merk ik dat ik toch vrij stevig vastgeroest zit in bepaalde patronen zonder dat ik er zelf zoveel besef van heb.
Ik leer hier dat het niet erg is als iets niet helemaal gaat zoals gepland. Geen overbelichting van alles wat gefaald is, maar het idee dat met de juiste filters en editing de toekomst alsnog een rooskleurig succes kan worden.
Hoeveel trots er ook schuilgaat in punctualiteit en daadkracht, het komt de kwaliteit van leven niet altijd ten goede, en dat is iets waar ze hier op de een of andere manier toch een soort geheim elixir voor hebben, wat in alle lagen van de samenleving merkbaar is.
Dus ik ben langzaam maar zeker begonnen, met het loslaten van gewenselen waarvan ik niet eens zeker ben of ze nut of waarde hebben. Met het oog op het creëren van ruimte om nieuwe mentale paden te ontdekken, andere methoden van benadering en aanpak. Misschien een gemengde cummulatie van de sterke aspecten uit mijn eigen gewoontes in een unieke combinatie met wat ik hier allemaal tegenkom en ervaar.
Ik merkte het als eerste tijdens het dansen, ik hou heel veel van dansen en geniet er echt van om helemaal op te gaan in de muziek. Maar, zoals ik heb gemerkt, is mijn idee van ‘helemaal opgaan in de muziek’ toch nog best gecontroleerd en beperkt. Vooral bij ritmes die nieuw zijn voor mij, heb ik de neiging om terug te grijpen naar bewegingspatronen die voor mij bekend zijn. En hoe soepel of muzikaal ik ook mag zijn, ik had serieuze moeite om alles te volgen en te voelen.
Tot we laatst op het strand waren, we gingen op een maandag naar Bandabou, buiten Willemstad richting het westen. Op de weg erheen begon het besef eindelijk bij mij in te zinken dat ik echt hier ben, dat ik echt die stap heb gezet, die sprong heb gemaakt en bezig ben mijn droom te (be)leven! We reden door het heuvelachtige landschap van Curaçao, wat in mijn herinnering een droog en ruig uitzicht was, bijna woestijnachtig met cactussen hier en daar. Maar nu was alles bekleed in een rijke laag tropisch groen. Het prachtige effect wat slechts waterdruppels en zonneschijn kunnen bewerkstelligen.
Eenmaal aangekomen bij Playa Jeremi waren we zo’n beetje de enige bezoekers. De eerste golfjes kietelden de zolen van m’n voeten met koude rillingen, maar de zon zorgde voor evenwichtige compensatie. Ik liep dieper het water in en liet me achterover zakken. Op m’n rug, armen wijd open, ogen dicht ..en los was ik! Alleen de geluiden van de onderwaterse stromingen, de geur van zout en zand, de warmte van de zon en de koelte van de golven. Alsof ik zweefde, ik hoefde niks te doen om te blijven drijven, ik hoefde helemaal niets op dat moment. Totale vrijheid zoals ik nog nooit eerder heb ervaren. Dat is hoe ik erachter kwam wat loslaten betekent, dat is waar ik leerde hoe ik de nieuwe ritmes en bewegingen van Curaçao moet volgen en voelen, met slechts waterdruppels en zonneschijn om me heen.
Het is ondertussen alweer december, en mij is meerdere malen door verschillende bronnen verteld dat dit de beste tijd is om in Curaçao te zijn. Ik ben benieuwd of dit daadwerkelijk zo is en waarom dan wel.. En natuurlijk zal ook hierover uitgebreid verslag volgen, de leukste momenten, de interessantste plekjes, alles over deze feestmaand en het naderende eind van het jaar. Te aworó!
Dreams of Paradise 