Kleine dromen worden groot. Geef ze de kans te groeien, te bloeien, te transformeren. Geef ze de tijd en ruimte om zich te ontwikkelen en manifesteren. Geef ze liefde en aandacht, maar vooral geduld, want grootsheid is niet in een enkele dag bereikt.
Net als wij, net als ons leven, zullen onze dromen met ons mee veranderen. Zodra je opmerkt dat een specifieke droom of passie in essentie hetzelfde blijft – door de tijd, veranderingen en tegenslagen heen, dan weet je pas hoeveel het waard is, en daarmee de moeite waard.
Dat is het moment dat twijfel geen toegang meer mag krijgen te bestaan in je leven. Geen twijfel… Geen angsten, geen zelf sabotage. Alles wat waardevol voor je is, heeft een eigen bestaansrecht, wat je het zelf hebt gegeven door er waarde aan te hechten. Dus alles wat waardevol voor je is, verdient jouw onverdeelde toewijding, verdient jouw onvoorwaardelijke steun, verdient het dat jij erin blijft geloven en niet toegeeft aan ongeduld of de neiging om op te geven. Kort gezegd, je bent het jezelf verschuldigd ervoor te gaan zonder terughouden.
Precies dit proces heeft me nu, na ongeveer 2 jaar, weer terug gebracht naar Curaçao. Al ben ik tussendoor wel op vakantie geweest naar mijn favoriete Caribische rots in de branding, door verschillende redenen bleek ik toch nog niet klaar te zijn voor de echte grote stap om er te blijven.
Allerlei omstandigheden hadden me 2 jaar geleden, na 10 maanden op het eiland, terug doen keren naar Nederland. Het is goed voor me geweest, maar het begon al snel weer te kriebelen. Ik moest daar niet zijn. Ik moest daar niet te lang blijven. Iets in me wilde constant weg, iets anders.
Niet zomaar “iets”, ik wist precies welk “iets”. Ik had een nieuwe smaak geproefd die me bij is gebleven. Het overtrof met gemak alle smaken die me reeds bekend waren en bracht een verfrissing, een ongekende verdieping in mijn belevenis van de wereld. Ik had mijn vrijheid geroken en voelde een constante nostalgie, niet naar het verleden, maar naar wat ik ambieer voor mijn toekomst. Tot het begon te knagen en zich vervolgens vastbeet om niet nog eens los te laten.
Ik voel me gezegend om weer terug te zijn met frisse moed en inspiratie om mijn toekomst hier voort te zetten en mijn dromen te blijven volgen. Ik voel me vereerd mijn ervaringen en avonturen nog steeds te kunnen delen met een ieder die mij volgt. Ik geef mezelf de kans het geluk in mijn dromen te blijven vinden en daarmee geef ik mijn dromen de kans te blijven bestaan.
– When you know, you know. Then you just got to go! –
Tag Archives: Verandering
Momenten van vrijheid en levenszin
Een warm welkom aan alle zonnestralen! Aangezien het in Nederland klaarblijkelijk onofficieel lente heeft willen worden en het in Curaçao altijd zomers zal zijn, een ode aan deze bron van positieve energie.
Ik heb de afgelopen weken een hoop te denken gehad, te midden van alle chaos die plaatsvond rondom carnaval. Ook al was dit mijn eerste echte kennismaking met ‘Karnaval di Korsou’, het voelde, net als zoveel dingen ondertussen, alsof ik al jaren vertrouwd getuige ben van dit uitbundige fenomeen. Terwijl ik er tegelijkertijd steeds weer achter kom dat ik eigenlijk nog niet heel bekend ben met de kleine details van hoe sommige dingen zijn of gebeuren. Dit brengt me regelmatig in een terugkerend conflict met mezelf. Ik weet dat veel dingen anders en nieuw voor me zijn, ik wil mezelf de tijd gunnen om eraan te wennen en het stap voor stap tot me te nemen, maar het voelt zo natuurlijk en vanzelfsprekend dat ik er automatisch in duik en halverwege erachter kom dat ik niet weet hoe ik moet zwemmen. (bij wijze van spreken, ik kan uiteraard prima zwemmen)
Mijn ouders waren hier, net vóór carnaval, voor 2 weken op vakantie. Altijd weer leuk om het eiland door de verse ogen van een ‘nieuwe’ toerist te zien. Dit was de eerste keer dat ze op Curaçao waren, waardoor ik me nog meer een insider voel terwijl ik eigenlijk ook nog slechts een nieuweling ben.
Dat weerzien na 3 maanden deed me afvragen waar nou eigenlijk mijn thuis is. Ze zeggen “home is where the heart is”. Mijn hart, afgezien van feit dat het fysiek voorlopig gewoon in m’n lichaam verblijft, is een beetje verdeeld over verschillende locaties momenteel. Een groot deel is hier, bij mij, bij m’n vriend, op Curaçao en alle prachtige ervaringen die ik hier meemaak. Een even groot deel is daar, bij m’n familie, m’n vrienden, in Nederland waar ik 25 jaar van m’n leven gewoond heb en ook de prachtigste avonturen heb meegemaakt. Ik weet niet of het daar is achtergebleven, of dat kleine deeltjes zo nu en dan terugreizen, maar er zijn nu twee fronten.
Aan de ene kant lijk ik niet beter te weten dan dat dit nu mijn leven is, aan de andere kant lijkt het nog steeds alsof ik niets anders ken dan hoe mijn leven daar was. Ik blijf vergelijken, ik blijf mentaal terugkeren naar momenten, personen, plekken en gebruiken. Misschien is het een Hollands elementje van nooit tevreden zijn met de status quo. Misschien is dat ook niet eens zo slecht, want zo blijf ik altijd hongerig naar verbetering en gedreven om verder te blijven zoeken en kritisch te blijven denken. Dat is immers ook wat me tot hier heeft gebracht. Niet per se ontevredenheid, maar toch een zekere onrust in mijn leven. Een zuivere drang naar vrijheid en levenszin, de pure gedachte dat dit niet alles is of hoeft te zijn.
Niets is zo bepalend als een verandering van gedachten. Niets is zo veranderlijk als wat mijn gedachten bepaalt.
Het is bijna bizar om op te merken hoe een relatief kleine beslissing zo een groots effect en een nog grotere nasleep kan hebben. De plannen om hierheen te komen waren al maanden in opbouw, werden regelmatig verfijnd en bijgesteld naar de actuele status, maar namen gevoelsmatig pas concrete vorm toen ik mijn ticket boekte. Dat was, om het even terug te brengen naar één specifiek moment, de echte stap die ik gezet heb. Alles daarvoor was een proces van voorbereiding naar dat moment, alles daarna was een proces van vervolmaking van de gevolgen van dat moment. En ook al was het een fysieke handeling, van gegevens invoeren en een paar klikjes op de mousepad, dat ene moment was uiteindelijk niets meer dan een mentale omschakeling.
Nu zie ik om me heen steeds meer gelijksoortige levensomwentelingen plaatsvinden. Mensen die uit hun dagelijkse sleur breken om toch die onwaarschijnlijke droom na te jagen, want waarom niet? Niets te verliezen, want elke fout of faal is een leermoment, een stap vooruit, verder naar waar je wilt zijn. Alles te winnen, want wat je passie is, daar leef je voor, daar hoef je geen excuses voor te maken, daar mag je inspiratie uit putten en trots uit opvissen.
Maar ik zie ook mensen die hun jarenoude meest gangbare denkpatronen en visies lichtjes en langzaamaan losser laten vallen, zachtjes en stiekem rondkijken naar wat de wereld meer te bieden heeft, en met ongeloof ontdekken hoeveel moois er nog in het leven zit, waar nooit eerder naar gekeken is.
Mensen die eindelijk losbreken van de keurslijven waarvan ze dachten dat ze als gegoten zaten, tot ze erachter kwamen dat er een hele garderobe aan keuze is en dat creativiteit de mode bepaalt.
Niets staat zo goed als jezelf zijn, niets straalt zo mooi als jezelf vinden.
Ik vraag me hardop af, wat voor die personen precies dat ene specifieke moment is geweest, waarop voor hen als het ware hun magnetische polen zich omkeerden. Welke waarnemingen of gebeurtenissen de daadwerkelijke ‘trigger’ waren achter (of voor) dat moment, hoe dat zo tot ontwikkeling is gekomen.
Welke sneeuwvlok was het, die besloot een sneeuwbal-effect in te rollen? Zodanig dat we nu allemaal in een diepe poel van inspiratie zijn beland, aangezien die sneeuwbal vrij snel is gesmolten, waardoor we dit jaar samen de winter hebben overgeslagen.
De onomkeerbaarheid van verandering
Felis aña nobo pa tur hende! Gelukkig Nieuwjaar voor iedereen! Vers aangekomen in 2014 is het tijd voor een update. De feestdagen hier waren boven verwachting leuk en gezellig, hoe dan ook heel anders, ik heb een geweldige tijd hier beleefd.
Maar eerlijk is eerlijk, ik mis Nederland nu ondertussen wel een beetje. Langzaam beginnen bepaalde elementen weg te sijpelen naar het rijk der herinneringen. Momenten en emoties waarvan ik niet zeker weet of ik ze kwijt wil. Was dat niet altijd een deel van mij? Zal het mij niet te drastisch veranderen als ik die onderdelen kwijtraak? Verandering.. hoeft niet altijd perse verslechtering te zijn, maar ook niet per definitie verbetering.
Ik snak naar het doelloos rondslenteren door de stad van Leiden, alhoewel ik dat hier ook geregeld doe in Punda & Otrobanda. Met de bus of trein naar m’n ouders, ‘s avonds om 21.45u nog even snel naar de Albert Heijn XL om de hoek. Fietsen zal ik niet noemen, want ik heb nooit veel geluk gehad met het behouden van mijn fietsen in Leiden.
En, in sommige momenten, mis ik het roken. Want geloof het of niet, ik ben nu al meer dan 6 maanden gestopt. Na zo ongeveer 13,5 jaar! Dat stoppen met roken zelf heeft natuurlijk niets met Curaçao te maken, maar ik associeer het blijkbaar wel bijna automatisch met Nederland.
Waarschijnlijk omdat het, net als mijn reuzesprong over de Atlantische Oceaan, best een grote en ingrijpende verandering in mijn leven was.
Het enge aan verandering is dat het eigenlijk vrijwel altijd onomkeerbaar is, wat zowel voordelig als nadelig kan zijn. In mijn geval, natuurlijk zou ik terug kunnen keren naar Nederland, in die zin is mijn aanwezigheid hier niet onomkeerbaar. Maar ik zal nooit meer hetzelfde zijn als voorheen.
Hetgene dat bepaald of dat ‘nooit meer hetzelfde’ positief of negatief uitpakt, ligt in mijn handen. Met andere woorden, niet hetgene maar diegene die bepaald of mijn veranderingsproces, waar dan ook, door wat dan ook, wanneer dan ook, in mijn voordeel of nadeel werkt, ben ik zelf…altijd.
En dat neemt meteen ook het enge aan verandering weg. Want zolang ik het effect dat iets op mij heeft zelf bepaal of kan besturen, heb ik de controle over hoe ik me erover voel en wat het met mij kan doen. Verandering in het leven betekent altijd groei, want we gaan altijd vooruit in de tijd, achteruit is virtueel onmogelijk. Dus we komen altijd verder, we ontwikkelen onszelf altijd een beetje meer.
Zoals ook met het leren van een nieuwe taal, Papiamentu. Het heeft veel weg van Spaans, wat ik lichtjes beheers, dus veel woorden zijn al herkenbaar voor mij. Over het geheel begint mijn vocabulair nu ook al aardig te groeien, ik begrijp zinnen beter, herken woorden en zinsconstructies sneller en de context van de meeste conversaties zijn volledig duidelijk voor mij. Het enige waar ik nog zenuwachtig van word, is als iemand specifiek tegen mij Papiamentu spreekt, en ik de druk voel om direct te begrijpen, vertalen EN reageren. Dat is nog een beetje teveel voor mij.
Bovendien ben ik nog veel te onzeker om zelf een zin in elkaar te lijmen. Alhoewel, tot nu toe de meeste bescheiden pogingen best redelijk goed lukken elke keer. Ondanks de wetenschap dat men het hier juist ontzettend waardeert als je bereidwillig bent om je te verdiepen in de taal en cultuur en men je juist heel graag wilt helpen, ben ik toch nog terughoudend met het spreken. Voorlopig hou ik het liever bij aandachtig observeren en in gedachten imiteren, af en toe hardop oefenen met mijn vriend, maar ik wil persoonlijk eerst verzekerd zijn van mijn eigen kunnen voordat ik het met de wereld durf te delen.
Het gaat in ieder geval de goede kant op, ik leer steeds weer een beetje bij. Daar gaat het uiteindelijk om, dat ik de veranderingen in mijn leven op mijn tempo en mijn manier onderga. Want het missen waar ik vandaan kom, hoort erbij. Maar ik kijk reikhalsend uit naar wat nog komen gaat en waar ik me nu bevind, voelt als waar ik hoor te zijn.
Dreams of Paradise 