Kleine dromen worden groot. Geef ze de kans te groeien, te bloeien, te transformeren. Geef ze de tijd en ruimte om zich te ontwikkelen en manifesteren. Geef ze liefde en aandacht, maar vooral geduld, want grootsheid is niet in een enkele dag bereikt.
Net als wij, net als ons leven, zullen onze dromen met ons mee veranderen. Zodra je opmerkt dat een specifieke droom of passie in essentie hetzelfde blijft – door de tijd, veranderingen en tegenslagen heen, dan weet je pas hoeveel het waard is, en daarmee de moeite waard.
Dat is het moment dat twijfel geen toegang meer mag krijgen te bestaan in je leven. Geen twijfel… Geen angsten, geen zelf sabotage. Alles wat waardevol voor je is, heeft een eigen bestaansrecht, wat je het zelf hebt gegeven door er waarde aan te hechten. Dus alles wat waardevol voor je is, verdient jouw onverdeelde toewijding, verdient jouw onvoorwaardelijke steun, verdient het dat jij erin blijft geloven en niet toegeeft aan ongeduld of de neiging om op te geven. Kort gezegd, je bent het jezelf verschuldigd ervoor te gaan zonder terughouden.
Precies dit proces heeft me nu, na ongeveer 2 jaar, weer terug gebracht naar Curaçao. Al ben ik tussendoor wel op vakantie geweest naar mijn favoriete Caribische rots in de branding, door verschillende redenen bleek ik toch nog niet klaar te zijn voor de echte grote stap om er te blijven.
Allerlei omstandigheden hadden me 2 jaar geleden, na 10 maanden op het eiland, terug doen keren naar Nederland. Het is goed voor me geweest, maar het begon al snel weer te kriebelen. Ik moest daar niet zijn. Ik moest daar niet te lang blijven. Iets in me wilde constant weg, iets anders.
Niet zomaar “iets”, ik wist precies welk “iets”. Ik had een nieuwe smaak geproefd die me bij is gebleven. Het overtrof met gemak alle smaken die me reeds bekend waren en bracht een verfrissing, een ongekende verdieping in mijn belevenis van de wereld. Ik had mijn vrijheid geroken en voelde een constante nostalgie, niet naar het verleden, maar naar wat ik ambieer voor mijn toekomst. Tot het begon te knagen en zich vervolgens vastbeet om niet nog eens los te laten.
Ik voel me gezegend om weer terug te zijn met frisse moed en inspiratie om mijn toekomst hier voort te zetten en mijn dromen te blijven volgen. Ik voel me vereerd mijn ervaringen en avonturen nog steeds te kunnen delen met een ieder die mij volgt. Ik geef mezelf de kans het geluk in mijn dromen te blijven vinden en daarmee geef ik mijn dromen de kans te blijven bestaan.
– When you know, you know. Then you just got to go! –
Tag Archives: Toekomst
In beweging stilstaan
Ik heb de afgelopen maand gemerkt dat er een soort omwenteling heeft plaatsgevonden in mij en mijn beleving van het hier zijn.
De eerste 2 maanden, november en december, voelde alles nog zo ongelooflijk en onwerkelijk, alsof ik door een droom wandelde. Dit klinkt leuker dan het eigenlijk is, want dromen en realiteit zijn om een significante reden gescheiden. Dromen hebben namelijk geen concrete of langdurige gevolgen, maar alles in de realiteit is vanzelfsprekend wel gewoon echt. Beetje open deuren in trappen, maar probeer je eens voor te stellen. Als je het gevoel hebt dat het leven dat je leidt een droom is, kan het een positief effect hebben, waardoor je mentaal zo gedreven bent dat je dingen kunt bewerkstelligen waarvan je niet had gedacht dat je het zou kunnen. Dit omdat je geen angst hebt, want in een droom is alles wat je kunt bedenken letterlijk mogelijk.
Maar ditzelfde effect heeft, uiteraard zoals alles, ook een keerzijde. Want in een droom, maakt het niet uit wat je doet of wat er gebeurd, het is toch allemaal maar een droom. Als je leeft alsof je leven een langdradige lucide droom is, kan het zijn dat je langzamerhand de connectie met de werkelijkheid verliest, en je jezelf kwijtraakt.
Niet dat het zo ver is gekomen, maar ik ben wel een beetje een dromertje, dus lichtelijk gevoeliger dan gemiddeld voor het “is dit een droom?” effect. Met de positieve en negatieve resultaten als onvermijdelijk gevolg. Pas sinds een paar weken terug, noem het de magie van een nieuw jaar, beginnen mijn voeten weer stabiliteit te vinden in het losse zand. Alhoewel ik nog steeds niet volledig kan bevatten wat er allemaal gebeurd in mijn leven de afgelopen tijd, realiseer ik me steeds meer dat dit een proces is. Ik probeer elke dag weer het besef te vinden, wat een regelmatig terugkerend nostalgisch spelletje verstoppertje is geworden.
In beweging stilstaan, klinkt erg tegenstrijdig maar ik begin te geloven dat het de enige manier is om te leven naar wat mijn hart voelt en tegelijkertijd te volgen wat mijn verstand bedenkt. Een balans tussen beiden is blijkbaar voor mij alleen mogelijk als ik regelmatig m’n momenten van rust en reflectie pak, en ondertussen blijf doorgaan in ontdekken en ontwikkelen wat ik wil en hoe ik denk.
Ik denk dat het ook veel te maken heeft gehad met het bezoek van een paar goede vrienden die hier op vakantie waren. Dat elementje van mijn ‘oude leven’, dat even transatlantisch op Curaçao geland was, dat deed me weer lichtelijk denken hoe ik ook alweer was voor ik hier kwam. Het zo ver weg zijn van alles wat ik ooit kende en gewend was, maakte het voor mij lastig om te visualiseren hoe mijn toekomst er hier uit moet zijn. Alles wat vertrouwd en veilig voor me was, ben ik hier vanaf de grond weer opnieuw aan het op bouwen. Een ‘under construction’ thuis dus eigenlijk, een huis in verbouwing, daar kan je niet goed nestelen. De reflectie die ik voelde toen ik weer herenigd was met een belangrijk persoon uit mijn leven, dat bracht me als het ware weer even terug tot mezelf. Het voelde niet alleen als een wederzien van een bekende, maar ook als een omarming met wie ik was.
Een belangrijke les voor mij, om niet de geschiedenis van jezelf in het verleden te laten, maar het te gebruiken als opstapje om op die manier een trap te bouwen naar je toekomst. Ik ben mede hierdoor extra benieuwd hoe het zal zijn als mijn ouders hier op vakantie komen. Wat zullen zij, die mij toch het beste kennen, aan verandering in mij zien? Wat voor effect zullen hun komst en verblijf op mij hebben? Hoe zullen zij het eiland ervaren? Nog 7 dagen…
Hoe dan ook zal ik altijd een dromertje blijven. Die eigenschap heeft me ook zo ver gebracht om die te gekke sprong naar Curaçao te maken. Willen leven in dromen, maakt dat dromen je leven worden.
Waterdruppels en zonneschijn
Bon dia! Ik stuur een warm zonnestraaltje voor allen die in kou verblijven. Ik ben hier nu 3 weken en begin al aardig te wennen aan het ritme van leven hier, wat zoveel inhoudt als: loslaten, loslaten loslaten !
Want de focus op tijd, zoals we die in Nederland gewend zijn, is hier een stuk losser, opener, ruimdenkender. Niets wat ik nog niet wist, want ik ben hier al eerder op vakantie geweest (en het is één van de vrij algemeen bekende karakteristieken van het Caribisch gebied). Maar dat was ook precies wat het was. Gewoon vakantie, dit is het echte leven. Nu merk ik dat ik toch vrij stevig vastgeroest zit in bepaalde patronen zonder dat ik er zelf zoveel besef van heb.
Ik leer hier dat het niet erg is als iets niet helemaal gaat zoals gepland. Geen overbelichting van alles wat gefaald is, maar het idee dat met de juiste filters en editing de toekomst alsnog een rooskleurig succes kan worden.
Hoeveel trots er ook schuilgaat in punctualiteit en daadkracht, het komt de kwaliteit van leven niet altijd ten goede, en dat is iets waar ze hier op de een of andere manier toch een soort geheim elixir voor hebben, wat in alle lagen van de samenleving merkbaar is.
Dus ik ben langzaam maar zeker begonnen, met het loslaten van gewenselen waarvan ik niet eens zeker ben of ze nut of waarde hebben. Met het oog op het creëren van ruimte om nieuwe mentale paden te ontdekken, andere methoden van benadering en aanpak. Misschien een gemengde cummulatie van de sterke aspecten uit mijn eigen gewoontes in een unieke combinatie met wat ik hier allemaal tegenkom en ervaar.
Ik merkte het als eerste tijdens het dansen, ik hou heel veel van dansen en geniet er echt van om helemaal op te gaan in de muziek. Maar, zoals ik heb gemerkt, is mijn idee van ‘helemaal opgaan in de muziek’ toch nog best gecontroleerd en beperkt. Vooral bij ritmes die nieuw zijn voor mij, heb ik de neiging om terug te grijpen naar bewegingspatronen die voor mij bekend zijn. En hoe soepel of muzikaal ik ook mag zijn, ik had serieuze moeite om alles te volgen en te voelen.
Tot we laatst op het strand waren, we gingen op een maandag naar Bandabou, buiten Willemstad richting het westen. Op de weg erheen begon het besef eindelijk bij mij in te zinken dat ik echt hier ben, dat ik echt die stap heb gezet, die sprong heb gemaakt en bezig ben mijn droom te (be)leven! We reden door het heuvelachtige landschap van Curaçao, wat in mijn herinnering een droog en ruig uitzicht was, bijna woestijnachtig met cactussen hier en daar. Maar nu was alles bekleed in een rijke laag tropisch groen. Het prachtige effect wat slechts waterdruppels en zonneschijn kunnen bewerkstelligen.
Eenmaal aangekomen bij Playa Jeremi waren we zo’n beetje de enige bezoekers. De eerste golfjes kietelden de zolen van m’n voeten met koude rillingen, maar de zon zorgde voor evenwichtige compensatie. Ik liep dieper het water in en liet me achterover zakken. Op m’n rug, armen wijd open, ogen dicht ..en los was ik! Alleen de geluiden van de onderwaterse stromingen, de geur van zout en zand, de warmte van de zon en de koelte van de golven. Alsof ik zweefde, ik hoefde niks te doen om te blijven drijven, ik hoefde helemaal niets op dat moment. Totale vrijheid zoals ik nog nooit eerder heb ervaren. Dat is hoe ik erachter kwam wat loslaten betekent, dat is waar ik leerde hoe ik de nieuwe ritmes en bewegingen van Curaçao moet volgen en voelen, met slechts waterdruppels en zonneschijn om me heen.
Het is ondertussen alweer december, en mij is meerdere malen door verschillende bronnen verteld dat dit de beste tijd is om in Curaçao te zijn. Ik ben benieuwd of dit daadwerkelijk zo is en waarom dan wel.. En natuurlijk zal ook hierover uitgebreid verslag volgen, de leukste momenten, de interessantste plekjes, alles over deze feestmaand en het naderende eind van het jaar. Te aworó!
Dreams of Paradise 