Ik heb de afgelopen maand gemerkt dat er een soort omwenteling heeft plaatsgevonden in mij en mijn beleving van het hier zijn.

De eerste 2 maanden, november en december, voelde alles nog zo ongelooflijk en onwerkelijk, alsof ik door een droom wandelde. Dit klinkt leuker dan het eigenlijk is, want dromen en realiteit zijn om een significante reden gescheiden. Dromen hebben namelijk geen concrete of langdurige gevolgen, maar alles in de realiteit is vanzelfsprekend wel gewoon echt. Beetje open deuren in trappen, maar probeer je eens voor te stellen. Als je het gevoel hebt dat het leven dat je leidt een droom is, kan het een positief effect hebben, waardoor je mentaal zo gedreven bent dat je dingen kunt bewerkstelligen waarvan je niet had gedacht dat je het zou kunnen. Dit omdat je geen angst hebt, want in een droom is alles wat je kunt bedenken letterlijk mogelijk.
Maar ditzelfde effect heeft, uiteraard zoals alles, ook een keerzijde. Want in een droom, maakt het niet uit wat je doet of wat er gebeurd, het is toch allemaal maar een droom. Als je leeft alsof je leven een langdradige lucide droom is, kan het zijn dat je langzamerhand de connectie met de werkelijkheid verliest, en je jezelf kwijtraakt.

Niet dat het zo ver is gekomen, maar ik ben wel een beetje een dromertje, dus lichtelijk gevoeliger dan gemiddeld voor het “is dit een droom?” effect. Met de positieve en negatieve resultaten als onvermijdelijk gevolg. Pas sinds een paar weken terug, noem het de magie van een nieuw jaar, beginnen mijn voeten weer stabiliteit te vinden in het losse zand. Alhoewel ik nog steeds niet volledig kan bevatten wat er allemaal gebeurd in mijn leven de afgelopen tijd, realiseer ik me steeds meer dat dit een proces is. Ik probeer elke dag weer het besef te vinden, wat een regelmatig terugkerend nostalgisch spelletje verstoppertje is geworden.
In beweging stilstaan, klinkt erg tegenstrijdig maar ik begin te geloven dat het de enige manier is om te leven naar wat mijn hart voelt en tegelijkertijd te volgen wat mijn verstand bedenkt. Een balans tussen beiden is blijkbaar voor mij alleen mogelijk als ik regelmatig m’n momenten van rust en reflectie pak, en ondertussen blijf doorgaan in ontdekken en ontwikkelen wat ik wil en hoe ik denk.

Ik denk dat het ook veel te maken heeft gehad met het bezoek van een paar goede vrienden die hier op vakantie waren. Dat elementje van mijn ‘oude leven’, dat even transatlantisch op Curaçao geland was, dat deed me weer lichtelijk denken hoe ik ook alweer was voor ik hier kwam. Het zo ver weg zijn van alles wat ik ooit kende en gewend was, maakte het voor mij lastig om te visualiseren hoe mijn toekomst er hier uit moet zijn. Alles wat vertrouwd en veilig voor me was, ben ik hier vanaf de grond weer opnieuw aan het op bouwen. Een ‘under construction’ thuis dus eigenlijk, een huis in verbouwing, daar kan je niet goed nestelen. De reflectie die ik voelde toen ik weer herenigd was met een belangrijk persoon uit mijn leven, dat bracht me als het ware weer even terug tot mezelf. Het voelde niet alleen als een wederzien van een bekende, maar ook als een omarming met wie ik was.
Een belangrijke les voor mij, om niet de geschiedenis van jezelf in het verleden te laten, maar het te gebruiken als opstapje om op die manier een trap te bouwen naar je toekomst. Ik ben mede hierdoor extra benieuwd hoe het zal zijn als mijn ouders hier op vakantie komen. Wat zullen zij, die mij toch het beste kennen, aan verandering in mij zien? Wat voor effect zullen hun komst en verblijf op mij hebben? Hoe zullen zij het eiland ervaren? Nog 7 dagen…

Hoe dan ook zal ik altijd een dromertje blijven. Die eigenschap heeft me ook zo ver gebracht om die te gekke sprong naar Curaçao te maken. Willen leven in dromen, maakt dat dromen je leven worden.