Tag Archives: Nieuwjaar

Curaçaose Forever Summer

Posted on by

0

​Mis ik de winter en de kou niet? Een vraag die ik vaak te horen krijg nu ik permanent in zomerse temperaturen mag verblijven. Nee, natuurlijk niet! Luidt dan overduidelijk en standvastig mijn antwoord. Al heeft het uiteraard wel zijn charmes, de winter en de kou.. geef mij maar die Curaçaose ‘forever summer’. Zolang de keuze aan mij is, zit ik toch echt liever met blote armen en benen in de koele zeewind, het geruis van palmbladeren boven mijn hoofd (zolang er maar geen kokosnoten naar beneden donderen!) naar het prettige uitzicht van wolkenpartijen en zoetgekleurde zonsondergangen te gluren door m’n gespiegelde zonnebril. Laat die keus nou net ook echt gewoon alleen aan mij zijn en daarom ben ik dus hier en mis ik de winterse kou dus niet 😀.

Ik merk wel dat ik hier (maar eigenlijk niet meer dan waar dan ook) mezelf er heel bewust toe moet aanzetten om dingen gedaan te krijgen. De tijd vliegt gewoon voorbij als een vrolijk brutale trupial en door het genieten heen vergeet ik af en toe wat ik van plan was te doen sinds ik opstond. Het flexibele karakter van de cultuur hier is dan wel uitnodigend voor afleidende interrupties, maar uiteindelijk moeten sommige dingen wel gebeuren. Gelukkig worden die moetjes ook wel vaak heerlijk afgewisseld met speelse magjes (ik maak m’n eigen woorden, soms) en uiteindelijk krijg ik alles wel gedaan.

Met een vrij diepe nadruk op ‘uiteindelijk’ want hardnekkig aangekoekt Hollands ongeduld en haast vervliegen helaas niet net zo snel als de tijd. Op het moment dat je hier met vakantie bent waarschijnlijk wel, maar zodra je hier iets langer blijft en het ‘echte’ leven langzamerhand aanvangt, merk je vaak pas hoe vastgeroest je zit in bepaalde gewoontes en gedachtegangen. Ik gun mezelf dan ook wel de ruimte om rustig over te schakelen, zoiets moet je niet forceren anders krijg je waarschijnlijk een averechts resultaat. Dus ook al ben ik hier alweer 3 maanden, ik probeer me bewust te zijn van het proces en vooral te genieten van het Curaçaose ritme.

Maar ‘time flies when you’re having fun‘ en dat klopt wel degelijk. Waar de eerste helft van 2016 voorbij kroop als een kreupele slak, zijn de laatste paar maanden echt bizar en onwaarschijnlijk vlug voorbij gegaan. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met de niet zo vliegende start die ik begin dit jaar in januari maakte door van mijn fiets te vallen, 3 tanden kwijt te raken en een hersenschudding op te lopen. Waardoor het me ook bemoeilijkt werd om volgens plan in februari al naar Curaçao terug te komen. Wat ook weer tot gevolg had dat mijn vriend en ik helaas nog eventjes en voor de zoveelste keer terug werden geworpen in de schijnbare romantiek van een lange afstandsrelatie. In werkelijkheid is dat gewoon heel moeilijk en onprettig, en dat veroorzaakte dus het tegenovergestelde effect: ‘time does not fly when you’re not having fun‘. We zijn dan ook allebei super gelukkig om nu weer samen te kunnen zijn.

Ondanks de tegenslagen en mindere momenten in het afgelopen jaar, heb ik toch ook een heleboel om trots op te zijn.

Hopelijk brengt 2017 alleen nog maar meer mooie avonturen, van snorkelen met schildpadden tot lekker lang na borrelen tot in de late vroege avonduren 😉. Er valt nog van alles te ontdekken hier in Curaçao! De ongerepte natuur, het bruisende uitgaansleven, de diepgewortelde cultuur. Hier lijkt alles overal constant in beweging te zijn en tegelijkertijd kan ik me hier zo makkelijk stil voelen. Precies de elementen die me de nodige inspiratie geven voor deze blog, in combinatie met de pure rust om te focussen op mijn dromen en passies. Ik zal ervoor zorgen dat ik ook in 2017 weer door leef volgens het Dreams of Paradise gedachtegoed (en hopelijk met mij vele anderen!).

Ik sluit 2016 met veel liefde af en stap met hoopvol enthousiasme het volgende kalenderjaar in. Een feestelijke en kleurrijke jaarwisseling aan al mijn lezers!! See you next year ❤️ 

De onomkeerbaarheid van verandering

Posted on by

0

Felis aña nobo pa tur hende! Gelukkig Nieuwjaar voor iedereen! Vers aangekomen in 2014 is het tijd voor een update. De feestdagen hier waren boven verwachting leuk en gezellig, hoe dan ook heel anders, ik heb een geweldige tijd hier beleefd.

Maar eerlijk is eerlijk, ik mis Nederland nu ondertussen wel een beetje. Langzaam beginnen bepaalde elementen weg te sijpelen naar het rijk der herinneringen. Momenten en emoties waarvan ik niet zeker weet of ik ze kwijt wil. Was dat niet altijd een deel van mij? Zal het mij niet te drastisch veranderen als ik die onderdelen kwijtraak? Verandering.. hoeft niet altijd perse verslechtering te zijn, maar ook niet per definitie verbetering.

Ik snak naar het doelloos rondslenteren door de stad van Leiden, alhoewel ik dat hier ook geregeld doe in Punda & Otrobanda. Met de bus of trein naar m’n ouders, ‘s avonds om 21.45u nog even snel naar de Albert Heijn XL om de hoek. Fietsen zal ik niet noemen, want ik heb nooit veel geluk gehad met het behouden van mijn fietsen in Leiden.
En, in sommige momenten, mis ik het roken. Want geloof het of niet, ik ben nu al meer dan 6 maanden gestopt. Na zo ongeveer 13,5 jaar! Dat stoppen met roken zelf heeft natuurlijk niets met Curaçao te maken, maar ik associeer het blijkbaar wel bijna automatisch met Nederland.
Waarschijnlijk omdat het, net als mijn reuzesprong over de Atlantische Oceaan, best een grote en ingrijpende verandering in mijn leven was.

Het enge aan verandering is dat het eigenlijk vrijwel altijd onomkeerbaar is, wat zowel voordelig als nadelig kan zijn. In mijn geval, natuurlijk zou ik terug kunnen keren naar Nederland, in die zin is mijn aanwezigheid hier niet onomkeerbaar. Maar ik zal nooit meer hetzelfde zijn als voorheen.
Hetgene dat bepaald of dat ‘nooit meer hetzelfde’ positief of negatief uitpakt, ligt in mijn handen. Met andere woorden, niet hetgene maar diegene die bepaald of mijn veranderingsproces, waar dan ook, door wat dan ook, wanneer dan ook, in mijn voordeel of nadeel werkt, ben ik zelf…altijd.

En dat neemt meteen ook het enge aan verandering weg. Want zolang ik het effect dat iets op mij heeft zelf bepaal of kan besturen, heb ik de controle over hoe ik me erover voel en wat het met mij kan doen. Verandering in het leven betekent altijd groei, want we gaan altijd vooruit in de tijd, achteruit is virtueel onmogelijk. Dus we komen altijd verder, we ontwikkelen onszelf altijd een beetje meer.

Zoals ook met het leren van een nieuwe taal, Papiamentu. Het heeft veel weg van Spaans, wat ik lichtjes beheers, dus veel woorden zijn al herkenbaar voor mij. Over het geheel begint mijn vocabulair nu ook al aardig te groeien, ik begrijp zinnen beter, herken woorden en zinsconstructies sneller en de context van de meeste conversaties zijn volledig duidelijk voor mij. Het enige waar ik nog zenuwachtig van word, is als iemand specifiek tegen mij Papiamentu spreekt, en ik de druk voel om direct te begrijpen, vertalen EN reageren. Dat is nog een beetje teveel voor mij.

Bovendien ben ik nog veel te onzeker om zelf een zin in elkaar te lijmen. Alhoewel, tot nu toe de meeste bescheiden pogingen best redelijk goed lukken elke keer. Ondanks de wetenschap dat men het hier juist ontzettend waardeert als je bereidwillig bent om je te verdiepen in de taal en cultuur en men je juist heel graag wilt helpen, ben ik toch nog terughoudend met het spreken. Voorlopig hou ik het liever bij aandachtig observeren en in gedachten imiteren, af en toe hardop oefenen met mijn vriend, maar ik wil persoonlijk eerst verzekerd zijn van mijn eigen kunnen voordat ik het met de wereld durf te delen.

Het gaat in ieder geval de goede kant op, ik leer steeds weer een beetje bij. Daar gaat het uiteindelijk om, dat ik de veranderingen in mijn leven op mijn tempo en mijn manier onderga. Want het missen waar ik vandaan kom, hoort erbij. Maar ik kijk reikhalsend uit naar wat nog komen gaat en waar ik me nu bevind, voelt als waar ik hoor te zijn.