Bon dia, bon siman!! Het is hier gewoonte om niet alleen goededag te zeggen, maar elkaar ook een goed begin van de nieuwe week toe te wensen. Interessante gewoonte, want waarom dan niet ook ‘bon luna’ (goede maand). In mijn observatie en redenering waarschijnlijk een traditie die is ontstaan tijdens het wekelijks  samenkomen in de kerk op zondag, om elkaar vervolgens de volgende week weer te zien. Maar het wordt hier ook op maandag gezegd, dus het blijft gissen voor mij. Het is in ieder geval iets typisch wat niet echt een vergelijkbare tegenhanger heeft in de sociale conventies in Nederland. Ik vind het wel mooi, een soort symbolische afsluiter van het weekend. Nieuwe week, nieuwe kansen.

Het maakt me altijd gelukkig om nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe dingen mee te maken, nieuwe plekken te ontdekken, nieuwe ideeën te bedenken. De ultieme stimulans voor creativiteit is ervaren. Dat hoeven geen extreem spannende of extravagante dingen te zijn. Het kan iets zo simpel zijn als nog een extra rondje rijden in de auto omdat de muziek lekker is of dat je toevallig ergens langs komt waarvan je denkt, dit is zo bijzonder, hier moet ik een foto van nemen! Lucky for me, dat gebeurt hier om de haverklap. Ietsjes onpraktischer voor de chauffeur in kwestie (heb nog steeds officieel geen rijbewijs), maar niets moet wat dat betreft. Als het gaat om onbevangenheid te vangen, kan je niets forceren. Het is al genoeg contradictie op zichzelf. Als ik met pijn in m’n hart een prachtig plaatje voorbij moet laten schieten omdat het gewoon niet mogelijk is om te stoppen of uit te stappen, dan weet ik dat er duizenden andere momenten en plekjes zijn waar ik visuele juweeltjes kan vinden en vastleggen.

Soms kom je zo rondrijdend en ontdekkend op plekjes terecht die zelfs nieuw zijn voor een local (mijn vriend in dit geval). Wat het voor ons beiden een avontuur maakt! Zo hebben we bijvoorbeeld een keer de noordkust verkend. Zijn we lekker met de auto vast komen te zitten in een diepe modderpoel (want uiteraard kiezen wij net een dag na een regenachtige nacht). Dan rij je in een pick up met 4 wheel drive, maar die moet je blijkbaar bij de banden eerst vastzetten, wil je er echt stevig gebruik van maken. Dus, schoenen en sokken uit, de modder in glijden met blote voeten en die banden maar eens on lock zetten (na eerst een kwartiertje of wat heen en weer te hebben gerold in de hoop dat de auto genoeg kracht wist te verzamelen om zichzelf eruit te trekken, nope dus). We kwamen niet bij van het lachen en konden gelukkig daarna lekker pootje baden in de ‘natural pool’ bij Boka Patrick.

De noordkust is bijna overal erg ruw en wild, volgepleisterd met scherpe rotsen en op een enkel zeldzaam plekje na niet toegankelijk om te zwemmen. Maar hier kwamen we dus een soort rondvormig reservoir tegen, met in het midden een gat, omringd door rotsblokken. Op het moment dat er een hoge golf tegen de rotsen spat, bruist er een flinke stroom water naar binnen en spuit dan door dat gat als een fontein de lucht in. Met een heerlijk verfrissende ‘natural shower’ als gevolg. Je ziet het nooit echt aankomen, want niet elke golf levert hetzelfde spektakel op. Dus we stonden daar op glibberige koraalbeklede stenen, tot halverwege onze kuiten in het water, wachtend om dat moment supreme vast te leggen met een waterdichte camera, en tegelijkertijd proberen niet uit te glijden of te vallen. Echt ongelooflijk leuk! Heb er geen andere woorden voor.

Een stukje verderop vonden we een diepe inham waar het water als een achterstevoren rivier vanuit de zee het land binnenstroomt. Vanwege de (meestal) noordoostenwind die vanuit open zee tegen de noordkust aanwaait, zijn dat soort prachtige plekjes helaas vaak bezaaid met rotzooi en afval wat aan komt spoelen. Aangezien het geen gangbare toeristische plekjes zijn, wordt er dan ook helaas weinig aandacht aan besteedt om het regelmatig op te ruimen en schoon te houden. Ondanks dat is het water kraakhelder en als je er doorheen loopt, kan je gewoon het koraal tussen je voeten zien (en voelen).

De essentie van de natuur laat zich niet zomaar tegenhouden en weet in (bijna) elke omstandigheid een draai naar het positieve te geven aan de obstakels die ze toegeworpen krijgt, door erom of doorheen te groeien of zich steeds opnieuw aan te passen aan de omgeving.

Om uit een vicieuze cirkel te breken, moet je dynamischer zijn dan die cirkel.

Ik probeer zo van dag tot dag m’n levenslessen bij elkaar te sprokkelen, zoals drijfhout dat aanspoelt langs de kust, om er motiverende kunstwerkjes van te maken. Zoals veel mensen hier doen, trouwens. DIe welbekende palen met wegwijzers, in vrolijke Caribische kleurtjes beschilderd en beschreven, die hier en daar naartoe wijzen en overal op het eiland te vinden zijn. Men verzamelt drijfhout op dit soort plekken, wij hebben ook een hoop zien liggen, en doet er vervolgens iets creatiefs mee. Als souvenir of als ‘one of a kind’ decoratie thuis

Misschien dat ik me er binnenkort ook eens aan waag. In Nederland ben ik niet zo lang geleden begonnen met schilderen, iets wat ik hier sowieso wil voortzetten. Het is alleen iets lastiger (en duurder) om de juiste materialen te vinden. Maar aangezien het hier en daar gratis door de natuur wordt geleverd en voor het oprapen ligt! En zo begin ik maar weer aan een nieuw project, met nieuwe uitdagingen en nieuwe ervaringen die me tegemoet komen. Nieuwe week, nieuwe kansen. Bon dia i bon siman!