Vanaf wanneer mag een herinnering nostalgisch heten? Vandaag is het precies 6 maanden geleden dat ik met maar liefst 4 stuks baggage (gewichtslimiet..? wat is dat..?) afscheid nam van familie en vrienden, om me vervolgens 10 uur lang af te vragen waar ik in hemelsnaam mee bezig was… Want ook al wilde ik niets liever dan hierheen komen en herenigd worden met mijn geliefde, het was en bleef doodeng en tegelijk super spannend. Wie doet zoiets? Tjaa, nou ik dus..

Voor de duidelijkheid:
Ja, ik heb echt zoveel kleren, schoenen en accessoires nodig, ik zou voor onbepaalde tijd hier verblijven (en nee, dat is nog niet eens de helft. de rest is netjes opgeborgen en achtergebleven in Nederland).
En ja, het urenlang afvragen werd met volle overtuiging beantwoord toen ik mijn vriend eindelijk kon omhelzen. Eén van de belangrijkste beslissingen ooit in mijn leven, en ik heb het geluk dat dit één van de juiste was. Of was het wijsheid? Soms is er niet zoveel verschil tussen het volgen van je hart en weten wat goed voor je is.

De tijd is, zoals gewoonlijk wanneer je geniet, voorbij gevlogen en we zijn alweer een half jaar verder. Vandaag is het niet alleen mijn “6 monthaversary” hier, maar het is om nog een andere reden een speciale dag.Het is moederdag, en mijn lieve mama zit helemaal daar ver weg in het koude regenlandje…
Toch raar, de dingen die je mist. Aan de ene kant kun je ze niet missen, omdat je ze niet meemaakt. Aan de andere kant, de anticipatie en wetenschap dat je ze niet meemaakt, zorgt ervoor dat je het gemis voelt. Ik wens haar, en alle moeders (inclusief moms-to-be) vanuit ver en warm Curaçao een fijne Moederdag!

Ook de eerste Koningsdag in Nederland heb ik gemist. Hier werd voor nog een laatste jaar de datum van 30 april aangehouden, ik begreep vanwege de al ingeplande schoolvakanties, en omdat 1 mei (dag van de arbeid) hier ook een nationale vrije dag is. Heel Punda was ook hier tradioneel oranje gekleurd, vol feestgangers en allerlei ouderwets Hollandse activiteiten waaronder een vrijmarkt in Pietermaai.
Maar eerlijk is eerlijk, er is geen vergelijking mogelijk met hoe de sfeer en gezelligheid in Amsterdam moet zijn geweest, naar wat ik me kan herinneren van de Koninginnedagen daar.

Natuurlijk maak ik het wel een prioriteit om bepaalde van mijn nostalgische gewoontes en tradities in eren te houden. Zoals bijvoorbeeld heerlijk nachtbraken en schrijven tot 6u ‘s ochtends, omdat als dat balletje eenmaal gaat rollen, de uren niet lang genoeg zijn, of gewoon veel te snel gaan.
“Dance like nobody’s watching!”, natuurlijk het liefst zo belachelijk mogelijk, in de raarste momenten, op de vreemdste locaties, met de leukste mensen. De bezoekers van Latin Village Curaçao zullen wel weten wat ik ongeveer bedoel.
Maar boven alles, genieten van alles wat dit mooie wereldje te bieden heeft, bewust en dankbaar voor al mijn zegeningen. Ik koester oprecht zowel de lichtgevende als de duistere gebeurtenissen, omdat ze stuk voor stuk bijdragen aan wie ik ben in dit leven en ik door elk en ieder weer leer en groei.

Om tot slot antwoord te geven op mijn eigen openingsvraag: Ik denk dat zodra je met een warm gevoel aan iets terug denkt (of zelfs vooruit denkt, herinneringen hoeven niet tijdsgelimiteerd te zijn), en het een glimlach op je gezicht en hart schetst, dat het nostalgie betreft.
Al die herinneringen zijn eigenlijk net sieraden die je dagelijks draagt en die je mooier maken. Elke dag weer, tot langzaam de minder plezierige gedachtenissen vervaagd en vervangen zijn.
Daarom mijn boodschap en oproep aan iedereen: bouw iets op om aan terug te denken, zodat zelfs als de tijden veranderen en alles de geschiedenisboeken in verdwijnt, we tenminste nog die prachtige nostalgie hebben. Make More Memories!