Curaçaose Forever Summer

​Mis ik de winter en de kou niet? Een vraag die ik vaak te horen krijg nu ik permanent in zomerse temperaturen mag verblijven. Nee, natuurlijk niet! Luidt dan overduidelijk en standvastig mijn antwoord. Al heeft het uiteraard wel zijn charmes, de winter en de kou.. geef mij maar die Curaçaose ‘forever summer’. Zolang de keuze aan mij is, zit ik toch echt liever met blote armen en benen in de koele zeewind, het geruis van palmbladeren boven mijn hoofd (zolang er maar geen kokosnoten naar beneden donderen!) naar het prettige uitzicht van wolkenpartijen en zoetgekleurde zonsondergangen te gluren door m’n gespiegelde zonnebril. Laat die keus nou net ook echt gewoon alleen aan mij zijn en daarom ben ik dus hier en mis ik de winterse kou dus niet 😀.

Ik merk wel dat ik hier (maar eigenlijk niet meer dan waar dan ook) mezelf er heel bewust toe moet aanzetten om dingen gedaan te krijgen. De tijd vliegt gewoon voorbij als een vrolijk brutale trupial en door het genieten heen vergeet ik af en toe wat ik van plan was te doen sinds ik opstond. Het flexibele karakter van de cultuur hier is dan wel uitnodigend voor afleidende interrupties, maar uiteindelijk moeten sommige dingen wel gebeuren. Gelukkig worden die moetjes ook wel vaak heerlijk afgewisseld met speelse magjes (ik maak m’n eigen woorden, soms) en uiteindelijk krijg ik alles wel gedaan.

Met een vrij diepe nadruk op ‘uiteindelijk’ want hardnekkig aangekoekt Hollands ongeduld en haast vervliegen helaas niet net zo snel als de tijd. Op het moment dat je hier met vakantie bent waarschijnlijk wel, maar zodra je hier iets langer blijft en het ‘echte’ leven langzamerhand aanvangt, merk je vaak pas hoe vastgeroest je zit in bepaalde gewoontes en gedachtegangen. Ik gun mezelf dan ook wel de ruimte om rustig over te schakelen, zoiets moet je niet forceren anders krijg je waarschijnlijk een averechts resultaat. Dus ook al ben ik hier alweer 3 maanden, ik probeer me bewust te zijn van het proces en vooral te genieten van het Curaçaose ritme.

Maar ‘time flies when you’re having fun‘ en dat klopt wel degelijk. Waar de eerste helft van 2016 voorbij kroop als een kreupele slak, zijn de laatste paar maanden echt bizar en onwaarschijnlijk vlug voorbij gegaan. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met de niet zo vliegende start die ik begin dit jaar in januari maakte door van mijn fiets te vallen, 3 tanden kwijt te raken en een hersenschudding op te lopen. Waardoor het me ook bemoeilijkt werd om volgens plan in februari al naar Curaçao terug te komen. Wat ook weer tot gevolg had dat mijn vriend en ik helaas nog eventjes en voor de zoveelste keer terug werden geworpen in de schijnbare romantiek van een lange afstandsrelatie. In werkelijkheid is dat gewoon heel moeilijk en onprettig, en dat veroorzaakte dus het tegenovergestelde effect: ‘time does not fly when you’re not having fun‘. We zijn dan ook allebei super gelukkig om nu weer samen te kunnen zijn.

Ondanks de tegenslagen en mindere momenten in het afgelopen jaar, heb ik toch ook een heleboel om trots op te zijn.

Hopelijk brengt 2017 alleen nog maar meer mooie avonturen, van snorkelen met schildpadden tot lekker lang na borrelen tot in de late vroege avonduren 😉. Er valt nog van alles te ontdekken hier in Curaçao! De ongerepte natuur, het bruisende uitgaansleven, de diepgewortelde cultuur. Hier lijkt alles overal constant in beweging te zijn en tegelijkertijd kan ik me hier zo makkelijk stil voelen. Precies de elementen die me de nodige inspiratie geven voor deze blog, in combinatie met de pure rust om te focussen op mijn dromen en passies. Ik zal ervoor zorgen dat ik ook in 2017 weer door leef volgens het Dreams of Paradise gedachtegoed (en hopelijk met mij vele anderen!).

Ik sluit 2016 met veel liefde af en stap met hoopvol enthousiasme het volgende kalenderjaar in. Een feestelijke en kleurrijke jaarwisseling aan al mijn lezers!! See you next year ❤️ 

Slippers vs. Winterjas

Bon siman! Alweer een week diep in december, de feestdagen staan om de hoek te popelen, de dagen worden korter en buiten wordt het kouder. Maar niet op Curaçao…

Hier is het, als vanouds, heerlijk warm en lekker levendig. Ik begin al te merken dat de straten drukker worden. Op de gekste plekken en de vreemdste tijdstippen staan bandjes buiten op straat te spelen. Mensen stromen er in grote aantallen naar toe, er onstaat als het ware een feestspits die bijna vloeiend voortkomt uit de gewone avondspits. Zelfs na een flinke regenbui gaat men gedresst en al de deur uit, ook al zijn de meeste uitgaansgelegenheden (grotendeels) in de buitenlucht, want het leven is om te genieten en alles waar we dankbaar voor zijn is om te vieren!

Tot nu toe bevalt het me wel, de Curaçaose december sfeer. Kerstliedjes op de radio en rijden met de ramen open. De straten beginnen hier al mooi versierd te raken met lampjes, ook de Emmabrug hebben ze versierd met lichtgevende bogen over de hele lengte van de brug, een prachtig uitzicht. Kerstbomen, echte kerstbomen (geen plastic plantjes met een dennengeurspraytje erbij) rijden voorbij, op de daken van auto’s gebonden.
Niet om het erin te wrijven, maar op de een of andere manier vind ik het persoonlijk toch iets fijner om in slippertjes door de zon te huppelen met een cocktailtje in de hand, dan in een winterjas bibberend wachten op de trein met een waterig koffietje in m’n handschoenen.

Voor mijn vertrek werd ik van alle kanten gewaarschuwd dat ik erop voorbereid moest zijn dat het totaal niet is zoals ik gewend ben. Kerstdagen en jaarwisseling in een warm land, dat is toch raar? Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik natuurlijk nog niet weet hoe het zal zijn. Ik verwacht zeer zeker dat ik bepaalde aspecten en personen zal missen, het samenzijn met familie en de tradities die wij ons gewoon hebben gemaakt.
Maar het bijzondere van een nieuw begin is dat de herinneringen aan al die mooie tijden nooit verloren zullen gaan. Deze zijn ook allemaal ergens ontstaan en soms is het waardevol om te bouwen aan hoe je jezelf opnieuw kan inrichten, in plaats van steeds te circuleren in dezelfde wandelgangen. Op die manier probeer ik nu vorm te geven aan mijn leven en mijn toekomst.
Door te kijken naar wat ik heb, wat ik heb geleerd van wat ik had, wat ik daarmee kan, wat ik daarmee wil bereiken en waar ik uiteindelijk wil komen.

Om heel eerlijk te zijn, wat de helft van die punten betreft, heb ik nog geen (eenduidig) antwoord. Gelukkig is het leven geen meerkeuzevraag, maar een interactief proces waar je geleidelijk alle invalshoeken van leert. Gelukkig is relativeren de beste manier om van negatief naar positief te navigeren. Gelukkig ben ik precies waar ik wil zijn, in mijn leven, op de aarde, elk moment dat ik er ben.

Ps. Het blijft wennen om te leven in een omgeving waar iedereen wel Nederlands kan, maar voor het merendeel een andere taal spreekt dan ik. In mijn volgende post zal ik dan ook een update geven over mijn vorderingen in het leren van Papiamentu, over het aanleren van de rollende ‘r’ (goodbye Leidse ‘r’) en meer.