Right now in Curaçao

Het was een warme vroege zongezegende winter ochtend (ik weet eerlijk gezegd niet meer zeker welke tijd van de dag het precies was, laten we het maar op ‘ochtend’ houden) een paar dagen terug, toen ik mijn badkamer betrad om naar de wc te gaan.
Nog voor ik kon gaan zitten, hoorde ik allerlei gefladder achter het douchegordijn. Ik gluurde voorzichtig erlangs, maar was toch niet onopgemerkt gebleven. Ik zag nog net een kleine, niet groter dan een vuist, gele vederachtige gedaante door de dievenijzers van het raampje verdwijnen. Was het een kolibrie of een para di misa (letterlijk vertaald: kerkvogel) geweest?

Vol verraste verbazing zat ik de rest van de dag met het liedje van UB40 in m’n hoofd, alleen dan met de tekst: “There’s a bird in my bathroom, what am I gonna do?”

Ik heb helaas geen kans gekregen een foto of filmpje te maken, wat ik wel jammer vind. Maar hij was te vlug en ik ben niet zo van de ‘telefoon mee naar de wc’ generatie…

Laatst kwam ik een reuze leguaan tegen op het nieuw gestrooide hagelwitte grint in onze achtertuin. Onder de hemelsblauwe hemel, de palmgroene palmen en de gretige zon stak hij mooi in fel contrast af tegen zijn achtergrond.
Wederom, echter, net als met kolibrie/para di misa, was ik niet in staat het kleurrijke tafereel zuiver op camera vast te leggen. Ik loop immers niet 24/7 met mijn camera (nee, zelfs niet m’n telefoon) rond.
Gelukkig heb ik altijd nog mijn woorden.

Het was paars blauw boven de horizon die avond. Gister was het geel oranje. De avond daarvoor was het roze rood. Ik heb altijd al een lichte obsessie gehad met naar boven kijken. Naar de kleuren, de wolken en hun vormen, hun stille vaart door de luchtstromen, naar de zonnestralen die fier doorbreken. Daar kan ik in Curaçao mijn geluk mee op.

Geen enkele zonsondergang hier is hetzelfde, en geen enkele is niet adembenemend.

Vanavond schijnt er een maansverduistering plaats te vinden. Een mooie reden om nu ook weer even omhoog te turen en het beloop van de natuur te aanschouwen. Echt vastleggen kan toch niet, de wereld blijft altijd in beweging. Zodanig wij ook. Cherish the now while forward we go & keep looking up!

Geef je dromen…

Kleine dromen worden groot. Geef ze de kans te groeien, te bloeien, te transformeren. Geef ze de tijd en ruimte om zich te ontwikkelen en manifesteren. Geef ze liefde en aandacht, maar vooral geduld, want grootsheid is niet in een enkele dag bereikt.

Net als wij, net als ons leven, zullen onze dromen met ons mee veranderen. Zodra je opmerkt dat een specifieke droom of passie in essentie hetzelfde blijft – door de tijd, veranderingen en tegenslagen heen, dan weet je pas hoeveel het waard is, en daarmee de moeite waard.

Dat is het moment dat twijfel geen toegang meer mag krijgen te bestaan in je leven. Geen twijfel… Geen angsten, geen zelf sabotage. Alles wat waardevol voor je is, heeft een eigen bestaansrecht, wat je het zelf hebt gegeven door er waarde aan te hechten. Dus alles wat waardevol voor je is, verdient jouw onverdeelde toewijding, verdient jouw onvoorwaardelijke steun, verdient het dat jij erin blijft geloven en niet toegeeft aan ongeduld of de neiging om op te geven. Kort gezegd, je bent het jezelf verschuldigd ervoor te gaan zonder terughouden.

Precies dit proces heeft me nu, na ongeveer 2 jaar, weer terug gebracht naar Curaçao. Al ben ik tussendoor wel op vakantie geweest naar mijn favoriete Caribische rots in de branding, door verschillende redenen bleek ik toch nog niet klaar te zijn voor de echte grote stap om er te blijven.

Allerlei omstandigheden hadden me 2 jaar geleden, na 10 maanden op het eiland, terug doen keren naar Nederland. Het is goed voor me geweest, maar het begon al snel weer te kriebelen. Ik moest daar niet zijn. Ik moest daar niet te lang blijven. Iets in me wilde constant weg, iets anders.
Niet zomaar “iets”, ik wist precies welk “iets”. Ik had een nieuwe smaak geproefd die me bij is gebleven. Het overtrof met gemak alle smaken die me reeds bekend waren en bracht een verfrissing, een ongekende verdieping in mijn belevenis van de wereld. Ik had mijn vrijheid geroken en voelde een constante nostalgie, niet naar het verleden, maar naar wat ik ambieer voor mijn toekomst. Tot het begon te knagen en zich vervolgens vastbeet om niet nog eens los te laten.

Ik voel me gezegend om weer terug te zijn met frisse moed en inspiratie om mijn toekomst hier voort te zetten en mijn dromen te blijven volgen. Ik voel me vereerd mijn ervaringen en avonturen nog steeds te kunnen delen met een ieder die mij volgt. Ik geef mezelf de kans het geluk in mijn dromen te blijven vinden en daarmee geef ik mijn dromen de kans te blijven bestaan.

– When you know, you know. Then you just got to go! –