Bij het maken van ingrijpende, levensveranderende beslissingen komen een heleboel verschillende emoties en mentale processen bemoeien. Als zelfs het kiezen van smaken ijs een waar dilemma kan veroorzaken met alle gevolgen (lees: wachtrijen) van dien, hoe veel erger is dit dan bij beslissingen die een significante impact op je leven zullen hebben.
Ik zeg ‘erger’ omdat het vooral veel vragen oplevert, zowel intern als van de wereld om je heen. Hoe ga je dit aanpakken, waarom eigenlijk ook alweer? Zonder dit te beantwoorden, mag je bijna niet eens beginnen aan iets, als het aan onze maatschappij ligt. Gelukkig is het uiteindelijk altijd aan ons…

Wanneer weten we ooit dat we iets goed doen? Tijdens het bedenken van een idee? Nee. Tijdens het maken van plannen omtrent het idee? Nee. Tijdens het treffen van voorbereidingen? Nee.

Anticipatie is een interessant mentaal systeem. Als je ergens aan denkt (met een bepaalde passie en/of intensiteit), begint het brein met analyseren van deze hypothetische “ongebeurde” situatie, meestal gevolgd door een bepaalde simulatie, in de vorm van visualisatie bijvoorbeeld. Dit is een heel prettig hulpmiddel om een situatie van te voren te doorgronden, zodat je weet wat je moet verwachten en hoe je met onverwachte elementen om kan gaan.

Het is echter een vorm van schijnzekerheid, en soms brengt het je juist op het verkeerde pad. Door overdenken en stress of zorgen kan het soms voorkomen dat je een beslissing maakt om de verkeerde redenen. Zoals bijvoorbeeld, angst voor het onbekende, angst om te falen, de behoeften van anderen boven je eigen te plaatsen, etc.

Al deze voorbeelden zijn, cliché als ze klinken, vormen van een nog groter en helaas diep geworteld cliché (met terechte negatieve bijklank): het gebrek aan geloof in jezelf.

Het zal altijd een balans moeten zijn. We willen onze dromen najagen, maar ook stabiliteit, zekerheid, veiligheid. We willen vol passie en liefde leven, het geluk en de zegeningen van deze wereld binnen laten stromen, maar we “mogen” niet te roekeloos of impulsief zijn. We zijn constant bang om onherstelbare fouten te maken, waardoor we onszelf stiekem saboteren, omdat we niet geloven in de kant van onszelf die wel durft te dromen, die weigert vergiftigd te worden met cynisme en maar al te graag wilt proberen te leven zoals we echt zouden willen.

Waarom geloven we niet in dat gedeelte van onszelf?
Ik denk dat we in een tijdsgeest leven waar er meer nadruk wordt gelegd op het verzamelen en delen van informatie, dan het jagen op nieuwe ervaringen.

Onze gedachten raken oververzadigd met vaak irrelevante informatie, zonder de echte behoefte of noodzaak deze te verwerken. We worden als het ware langzaamaan mentaal obees.

Laat die informatie even, als is het maar 5 minuten, voor wat het ook zijn mag, en denk aan iets wat je echt wilt. Wees excessief fantasierijk en schaam je vooral niet om kinderlijk te denken, niemand kan immers in je hoofd kijken 😉
Probeer bewust te dromen, daarmee bedoel ik, visualiseer tot in detail, tot op het lichtelijk obsessieve af. Dan, na die 5 minuten, laat je het los en observeer vervolgens bij jezelf hoe vaak je hersenen je ertoe sturen om toch weer terug te gaan naar die gedachten. Als je er weer aan denkt, herhaal je dan hetzelfde proces en patroon van de visualisatie of wordt het steeds gedetailleerder, complexer, uitgebreider, persoonlijker?

Je mag zelf concluderen, it’s just a thought experiment. Niks wetenschappelijks, niks zeker, niks gepland of voorgekauwd. Gewoon alleen jij en jezelf, wat je wilt in dit leven en of je bereid bent het jezelf te geven.

Anticipatie kan ook fungeren als trekpaard. Het kan stimulerend en motiverend werken. Het kan je vooruit stuwen naar wat je wilt, door het op positieve wijze te implementeren in je denken en toe te passen in je doen. Maar dat is uiteraard allemaal, helemaal aan jou.
Hoe pas jij jouw gevoelens en gedachten toe in jouw voordeel? Hoe stuur jij jezelf door de informatie storm op open zee en hoe hou je koers met het oog op wat jij wilt, jouw dromen, zonder dat de wereld ertussen kan komen?

Ik ben ervan overtuigd dat we nooit zullen weten of iets goed voor ons is of niet. In alle realiteit zijn we toch dynamische wezens, constant in beweging. We veranderen niet alleen van gedachten maar soms ook van overtuiging.
Ongeacht deze onvoorkomelijke en vaak significante “paradigm shifts” zal de uitvoering van onze dromen en ideëen ons toch altijd wel nader tot een gevoel van vervulling brengen dan een statisch verblijf in theoretische overpeinzingen.

Ik moet bekennen ook nog steeds zoekende te zijn om daar een gezonde synthesis tussen vinden, maar begin steeds meer een soort kalme gerustheid te vinden in het niet-weten. Tezamen met de optimistische zijde van anticipatie laat ik me hierdoor voeren om me verder te brengen. Te leven hoe ik wil, te zijn en worden waarvan ik droom, te doen wat me gelukkig maakt. Zolang het aan die voorwaarden voldoet, zal het altijd goed zijn, voor mij.

– Als vervolg op mijn post van vorige week, heb ik dit stuk geschreven ter verdieping van mijn visie op keuzes maken maar vooral het doorzetten en vervullen van deze keuzes en het bewuste besluit om je leven te laten leiden door jezelf in plaats van externe factoren. Ik heb echter ook een heleboel verhalen te vertellen van avonturen die ik hier in dushi Curaçao alweer heb beleefd, dus binnenkort meer daarover!!