Right now in Curaçao

Het was een warme vroege zongezegende winter ochtend (ik weet eerlijk gezegd niet meer zeker welke tijd van de dag het precies was, laten we het maar op ‘ochtend’ houden) een paar dagen terug, toen ik mijn badkamer betrad om naar de wc te gaan.
Nog voor ik kon gaan zitten, hoorde ik allerlei gefladder achter het douchegordijn. Ik gluurde voorzichtig erlangs, maar was toch niet onopgemerkt gebleven. Ik zag nog net een kleine, niet groter dan een vuist, gele vederachtige gedaante door de dievenijzers van het raampje verdwijnen. Was het een kolibrie of een para di misa (letterlijk vertaald: kerkvogel) geweest?

Vol verraste verbazing zat ik de rest van de dag met het liedje van UB40 in m’n hoofd, alleen dan met de tekst: “There’s a bird in my bathroom, what am I gonna do?”

Ik heb helaas geen kans gekregen een foto of filmpje te maken, wat ik wel jammer vind. Maar hij was te vlug en ik ben niet zo van de ‘telefoon mee naar de wc’ generatie…

Laatst kwam ik een reuze leguaan tegen op het nieuw gestrooide hagelwitte grint in onze achtertuin. Onder de hemelsblauwe hemel, de palmgroene palmen en de gretige zon stak hij mooi in fel contrast af tegen zijn achtergrond.
Wederom, echter, net als met kolibrie/para di misa, was ik niet in staat het kleurrijke tafereel zuiver op camera vast te leggen. Ik loop immers niet 24/7 met mijn camera (nee, zelfs niet m’n telefoon) rond.
Gelukkig heb ik altijd nog mijn woorden.

Het was paars blauw boven de horizon die avond. Gister was het geel oranje. De avond daarvoor was het roze rood. Ik heb altijd al een lichte obsessie gehad met naar boven kijken. Naar de kleuren, de wolken en hun vormen, hun stille vaart door de luchtstromen, naar de zonnestralen die fier doorbreken. Daar kan ik in Curaçao mijn geluk mee op.

Geen enkele zonsondergang hier is hetzelfde, en geen enkele is niet adembenemend.

Vanavond schijnt er een maansverduistering plaats te vinden. Een mooie reden om nu ook weer even omhoog te turen en het beloop van de natuur te aanschouwen. Echt vastleggen kan toch niet, de wereld blijft altijd in beweging. Zodanig wij ook. Cherish the now while forward we go & keep looking up!

Curaçaose Forever Summer

​Mis ik de winter en de kou niet? Een vraag die ik vaak te horen krijg nu ik permanent in zomerse temperaturen mag verblijven. Nee, natuurlijk niet! Luidt dan overduidelijk en standvastig mijn antwoord. Al heeft het uiteraard wel zijn charmes, de winter en de kou.. geef mij maar die Curaçaose ‘forever summer’. Zolang de keuze aan mij is, zit ik toch echt liever met blote armen en benen in de koele zeewind, het geruis van palmbladeren boven mijn hoofd (zolang er maar geen kokosnoten naar beneden donderen!) naar het prettige uitzicht van wolkenpartijen en zoetgekleurde zonsondergangen te gluren door m’n gespiegelde zonnebril. Laat die keus nou net ook echt gewoon alleen aan mij zijn en daarom ben ik dus hier en mis ik de winterse kou dus niet 😀.

Ik merk wel dat ik hier (maar eigenlijk niet meer dan waar dan ook) mezelf er heel bewust toe moet aanzetten om dingen gedaan te krijgen. De tijd vliegt gewoon voorbij als een vrolijk brutale trupial en door het genieten heen vergeet ik af en toe wat ik van plan was te doen sinds ik opstond. Het flexibele karakter van de cultuur hier is dan wel uitnodigend voor afleidende interrupties, maar uiteindelijk moeten sommige dingen wel gebeuren. Gelukkig worden die moetjes ook wel vaak heerlijk afgewisseld met speelse magjes (ik maak m’n eigen woorden, soms) en uiteindelijk krijg ik alles wel gedaan.

Met een vrij diepe nadruk op ‘uiteindelijk’ want hardnekkig aangekoekt Hollands ongeduld en haast vervliegen helaas niet net zo snel als de tijd. Op het moment dat je hier met vakantie bent waarschijnlijk wel, maar zodra je hier iets langer blijft en het ‘echte’ leven langzamerhand aanvangt, merk je vaak pas hoe vastgeroest je zit in bepaalde gewoontes en gedachtegangen. Ik gun mezelf dan ook wel de ruimte om rustig over te schakelen, zoiets moet je niet forceren anders krijg je waarschijnlijk een averechts resultaat. Dus ook al ben ik hier alweer 3 maanden, ik probeer me bewust te zijn van het proces en vooral te genieten van het Curaçaose ritme.

Maar ‘time flies when you’re having fun‘ en dat klopt wel degelijk. Waar de eerste helft van 2016 voorbij kroop als een kreupele slak, zijn de laatste paar maanden echt bizar en onwaarschijnlijk vlug voorbij gegaan. Dat heeft waarschijnlijk veel te maken met de niet zo vliegende start die ik begin dit jaar in januari maakte door van mijn fiets te vallen, 3 tanden kwijt te raken en een hersenschudding op te lopen. Waardoor het me ook bemoeilijkt werd om volgens plan in februari al naar Curaçao terug te komen. Wat ook weer tot gevolg had dat mijn vriend en ik helaas nog eventjes en voor de zoveelste keer terug werden geworpen in de schijnbare romantiek van een lange afstandsrelatie. In werkelijkheid is dat gewoon heel moeilijk en onprettig, en dat veroorzaakte dus het tegenovergestelde effect: ‘time does not fly when you’re not having fun‘. We zijn dan ook allebei super gelukkig om nu weer samen te kunnen zijn.

Ondanks de tegenslagen en mindere momenten in het afgelopen jaar, heb ik toch ook een heleboel om trots op te zijn.

Hopelijk brengt 2017 alleen nog maar meer mooie avonturen, van snorkelen met schildpadden tot lekker lang na borrelen tot in de late vroege avonduren 😉. Er valt nog van alles te ontdekken hier in Curaçao! De ongerepte natuur, het bruisende uitgaansleven, de diepgewortelde cultuur. Hier lijkt alles overal constant in beweging te zijn en tegelijkertijd kan ik me hier zo makkelijk stil voelen. Precies de elementen die me de nodige inspiratie geven voor deze blog, in combinatie met de pure rust om te focussen op mijn dromen en passies. Ik zal ervoor zorgen dat ik ook in 2017 weer door leef volgens het Dreams of Paradise gedachtegoed (en hopelijk met mij vele anderen!).

Ik sluit 2016 met veel liefde af en stap met hoopvol enthousiasme het volgende kalenderjaar in. Een feestelijke en kleurrijke jaarwisseling aan al mijn lezers!! See you next year ❤️