Tag Archives: Dromen

Het niet-weten

Posted on by

0

Bij het maken van ingrijpende, levensveranderende beslissingen komen een heleboel verschillende emoties en mentale processen bemoeien. Als zelfs het kiezen van smaken ijs een waar dilemma kan veroorzaken met alle gevolgen (lees: wachtrijen) van dien, hoe veel erger is dit dan bij beslissingen die een significante impact op je leven zullen hebben.
Ik zeg ‘erger’ omdat het vooral veel vragen oplevert, zowel intern als van de wereld om je heen. Hoe ga je dit aanpakken, waarom eigenlijk ook alweer? Zonder dit te beantwoorden, mag je bijna niet eens beginnen aan iets, als het aan onze maatschappij ligt. Gelukkig is het uiteindelijk altijd aan ons…

Wanneer weten we ooit dat we iets goed doen? Tijdens het bedenken van een idee? Nee. Tijdens het maken van plannen omtrent het idee? Nee. Tijdens het treffen van voorbereidingen? Nee.

Anticipatie is een interessant mentaal systeem. Als je ergens aan denkt (met een bepaalde passie en/of intensiteit), begint het brein met analyseren van deze hypothetische “ongebeurde” situatie, meestal gevolgd door een bepaalde simulatie, in de vorm van visualisatie bijvoorbeeld. Dit is een heel prettig hulpmiddel om een situatie van te voren te doorgronden, zodat je weet wat je moet verwachten en hoe je met onverwachte elementen om kan gaan.

Het is echter een vorm van schijnzekerheid, en soms brengt het je juist op het verkeerde pad. Door overdenken en stress of zorgen kan het soms voorkomen dat je een beslissing maakt om de verkeerde redenen. Zoals bijvoorbeeld, angst voor het onbekende, angst om te falen, de behoeften van anderen boven je eigen te plaatsen, etc.

Al deze voorbeelden zijn, cliché als ze klinken, vormen van een nog groter en helaas diep geworteld cliché (met terechte negatieve bijklank): het gebrek aan geloof in jezelf.

Het zal altijd een balans moeten zijn. We willen onze dromen najagen, maar ook stabiliteit, zekerheid, veiligheid. We willen vol passie en liefde leven, het geluk en de zegeningen van deze wereld binnen laten stromen, maar we “mogen” niet te roekeloos of impulsief zijn. We zijn constant bang om onherstelbare fouten te maken, waardoor we onszelf stiekem saboteren, omdat we niet geloven in de kant van onszelf die wel durft te dromen, die weigert vergiftigd te worden met cynisme en maar al te graag wilt proberen te leven zoals we echt zouden willen.

Waarom geloven we niet in dat gedeelte van onszelf?
Ik denk dat we in een tijdsgeest leven waar er meer nadruk wordt gelegd op het verzamelen en delen van informatie, dan het jagen op nieuwe ervaringen.

Onze gedachten raken oververzadigd met vaak irrelevante informatie, zonder de echte behoefte of noodzaak deze te verwerken. We worden als het ware langzaamaan mentaal obees.

Laat die informatie even, als is het maar 5 minuten, voor wat het ook zijn mag, en denk aan iets wat je echt wilt. Wees excessief fantasierijk en schaam je vooral niet om kinderlijk te denken, niemand kan immers in je hoofd kijken 😉
Probeer bewust te dromen, daarmee bedoel ik, visualiseer tot in detail, tot op het lichtelijk obsessieve af. Dan, na die 5 minuten, laat je het los en observeer vervolgens bij jezelf hoe vaak je hersenen je ertoe sturen om toch weer terug te gaan naar die gedachten. Als je er weer aan denkt, herhaal je dan hetzelfde proces en patroon van de visualisatie of wordt het steeds gedetailleerder, complexer, uitgebreider, persoonlijker?

Je mag zelf concluderen, it’s just a thought experiment. Niks wetenschappelijks, niks zeker, niks gepland of voorgekauwd. Gewoon alleen jij en jezelf, wat je wilt in dit leven en of je bereid bent het jezelf te geven.

Anticipatie kan ook fungeren als trekpaard. Het kan stimulerend en motiverend werken. Het kan je vooruit stuwen naar wat je wilt, door het op positieve wijze te implementeren in je denken en toe te passen in je doen. Maar dat is uiteraard allemaal, helemaal aan jou.
Hoe pas jij jouw gevoelens en gedachten toe in jouw voordeel? Hoe stuur jij jezelf door de informatie storm op open zee en hoe hou je koers met het oog op wat jij wilt, jouw dromen, zonder dat de wereld ertussen kan komen?

Ik ben ervan overtuigd dat we nooit zullen weten of iets goed voor ons is of niet. In alle realiteit zijn we toch dynamische wezens, constant in beweging. We veranderen niet alleen van gedachten maar soms ook van overtuiging.
Ongeacht deze onvoorkomelijke en vaak significante “paradigm shifts” zal de uitvoering van onze dromen en ideëen ons toch altijd wel nader tot een gevoel van vervulling brengen dan een statisch verblijf in theoretische overpeinzingen.

Ik moet bekennen ook nog steeds zoekende te zijn om daar een gezonde synthesis tussen vinden, maar begin steeds meer een soort kalme gerustheid te vinden in het niet-weten. Tezamen met de optimistische zijde van anticipatie laat ik me hierdoor voeren om me verder te brengen. Te leven hoe ik wil, te zijn en worden waarvan ik droom, te doen wat me gelukkig maakt. Zolang het aan die voorwaarden voldoet, zal het altijd goed zijn, voor mij.

– Als vervolg op mijn post van vorige week, heb ik dit stuk geschreven ter verdieping van mijn visie op keuzes maken maar vooral het doorzetten en vervullen van deze keuzes en het bewuste besluit om je leven te laten leiden door jezelf in plaats van externe factoren. Ik heb echter ook een heleboel verhalen te vertellen van avonturen die ik hier in dushi Curaçao alweer heb beleefd, dus binnenkort meer daarover!!

Geef je dromen…

Posted on by

0

Kleine dromen worden groot. Geef ze de kans te groeien, te bloeien, te transformeren. Geef ze de tijd en ruimte om zich te ontwikkelen en manifesteren. Geef ze liefde en aandacht, maar vooral geduld, want grootsheid is niet in een enkele dag bereikt.

Net als wij, net als ons leven, zullen onze dromen met ons mee veranderen. Zodra je opmerkt dat een specifieke droom of passie in essentie hetzelfde blijft – door de tijd, veranderingen en tegenslagen heen, dan weet je pas hoeveel het waard is, en daarmee de moeite waard.

Dat is het moment dat twijfel geen toegang meer mag krijgen te bestaan in je leven. Geen twijfel… Geen angsten, geen zelf sabotage. Alles wat waardevol voor je is, heeft een eigen bestaansrecht, wat je het zelf hebt gegeven door er waarde aan te hechten. Dus alles wat waardevol voor je is, verdient jouw onverdeelde toewijding, verdient jouw onvoorwaardelijke steun, verdient het dat jij erin blijft geloven en niet toegeeft aan ongeduld of de neiging om op te geven. Kort gezegd, je bent het jezelf verschuldigd ervoor te gaan zonder terughouden.

Precies dit proces heeft me nu, na ongeveer 2 jaar, weer terug gebracht naar Curaçao. Al ben ik tussendoor wel op vakantie geweest naar mijn favoriete Caribische rots in de branding, door verschillende redenen bleek ik toch nog niet klaar te zijn voor de echte grote stap om er te blijven.

Allerlei omstandigheden hadden me 2 jaar geleden, na 10 maanden op het eiland, terug doen keren naar Nederland. Het is goed voor me geweest, maar het begon al snel weer te kriebelen. Ik moest daar niet zijn. Ik moest daar niet te lang blijven. Iets in me wilde constant weg, iets anders.
Niet zomaar “iets”, ik wist precies welk “iets”. Ik had een nieuwe smaak geproefd die me bij is gebleven. Het overtrof met gemak alle smaken die me reeds bekend waren en bracht een verfrissing, een ongekende verdieping in mijn belevenis van de wereld. Ik had mijn vrijheid geroken en voelde een constante nostalgie, niet naar het verleden, maar naar wat ik ambieer voor mijn toekomst. Tot het begon te knagen en zich vervolgens vastbeet om niet nog eens los te laten.

Ik voel me gezegend om weer terug te zijn met frisse moed en inspiratie om mijn toekomst hier voort te zetten en mijn dromen te blijven volgen. Ik voel me vereerd mijn ervaringen en avonturen nog steeds te kunnen delen met een ieder die mij volgt. Ik geef mezelf de kans het geluk in mijn dromen te blijven vinden en daarmee geef ik mijn dromen de kans te blijven bestaan.

– When you know, you know. Then you just got to go! –

In beweging stilstaan

Posted on by

0

Ik heb de afgelopen maand gemerkt dat er een soort omwenteling heeft plaatsgevonden in mij en mijn beleving van het hier zijn.

De eerste 2 maanden, november en december, voelde alles nog zo ongelooflijk en onwerkelijk, alsof ik door een droom wandelde. Dit klinkt leuker dan het eigenlijk is, want dromen en realiteit zijn om een significante reden gescheiden. Dromen hebben namelijk geen concrete of langdurige gevolgen, maar alles in de realiteit is vanzelfsprekend wel gewoon echt. Beetje open deuren in trappen, maar probeer je eens voor te stellen. Als je het gevoel hebt dat het leven dat je leidt een droom is, kan het een positief effect hebben, waardoor je mentaal zo gedreven bent dat je dingen kunt bewerkstelligen waarvan je niet had gedacht dat je het zou kunnen. Dit omdat je geen angst hebt, want in een droom is alles wat je kunt bedenken letterlijk mogelijk.
Maar ditzelfde effect heeft, uiteraard zoals alles, ook een keerzijde. Want in een droom, maakt het niet uit wat je doet of wat er gebeurd, het is toch allemaal maar een droom. Als je leeft alsof je leven een langdradige lucide droom is, kan het zijn dat je langzamerhand de connectie met de werkelijkheid verliest, en je jezelf kwijtraakt.

Niet dat het zo ver is gekomen, maar ik ben wel een beetje een dromertje, dus lichtelijk gevoeliger dan gemiddeld voor het “is dit een droom?” effect. Met de positieve en negatieve resultaten als onvermijdelijk gevolg. Pas sinds een paar weken terug, noem het de magie van een nieuw jaar, beginnen mijn voeten weer stabiliteit te vinden in het losse zand. Alhoewel ik nog steeds niet volledig kan bevatten wat er allemaal gebeurd in mijn leven de afgelopen tijd, realiseer ik me steeds meer dat dit een proces is. Ik probeer elke dag weer het besef te vinden, wat een regelmatig terugkerend nostalgisch spelletje verstoppertje is geworden.
In beweging stilstaan, klinkt erg tegenstrijdig maar ik begin te geloven dat het de enige manier is om te leven naar wat mijn hart voelt en tegelijkertijd te volgen wat mijn verstand bedenkt. Een balans tussen beiden is blijkbaar voor mij alleen mogelijk als ik regelmatig m’n momenten van rust en reflectie pak, en ondertussen blijf doorgaan in ontdekken en ontwikkelen wat ik wil en hoe ik denk.

Ik denk dat het ook veel te maken heeft gehad met het bezoek van een paar goede vrienden die hier op vakantie waren. Dat elementje van mijn ‘oude leven’, dat even transatlantisch op Curaçao geland was, dat deed me weer lichtelijk denken hoe ik ook alweer was voor ik hier kwam. Het zo ver weg zijn van alles wat ik ooit kende en gewend was, maakte het voor mij lastig om te visualiseren hoe mijn toekomst er hier uit moet zijn. Alles wat vertrouwd en veilig voor me was, ben ik hier vanaf de grond weer opnieuw aan het op bouwen. Een ‘under construction’ thuis dus eigenlijk, een huis in verbouwing, daar kan je niet goed nestelen. De reflectie die ik voelde toen ik weer herenigd was met een belangrijk persoon uit mijn leven, dat bracht me als het ware weer even terug tot mezelf. Het voelde niet alleen als een wederzien van een bekende, maar ook als een omarming met wie ik was.
Een belangrijke les voor mij, om niet de geschiedenis van jezelf in het verleden te laten, maar het te gebruiken als opstapje om op die manier een trap te bouwen naar je toekomst. Ik ben mede hierdoor extra benieuwd hoe het zal zijn als mijn ouders hier op vakantie komen. Wat zullen zij, die mij toch het beste kennen, aan verandering in mij zien? Wat voor effect zullen hun komst en verblijf op mij hebben? Hoe zullen zij het eiland ervaren? Nog 7 dagen…

Hoe dan ook zal ik altijd een dromertje blijven. Die eigenschap heeft me ook zo ver gebracht om die te gekke sprong naar Curaçao te maken. Willen leven in dromen, maakt dat dromen je leven worden.