Bon dia, bon siman!! Het is hier gewoonte om niet alleen goededag te zeggen, maar elkaar ook een goed begin van de nieuwe week toe te wensen. Interessante gewoonte, want waarom dan niet ook ‘bon luna’ (goede maand). In mijn observatie en redenering waarschijnlijk een traditie die is ontstaan tijdens het wekelijks samenkomen in de kerk op zondag, om elkaar vervolgens de volgende week weer te zien. Maar het wordt hier ook op maandag gezegd, dus het blijft gissen voor mij. Het is in ieder geval iets typisch wat niet echt een vergelijkbare tegenhanger heeft in de sociale conventies in Nederland. Ik vind het wel mooi, een soort symbolische afsluiter van het weekend. Nieuwe week, nieuwe kansen.
Het maakt me altijd gelukkig om nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe dingen mee te maken, nieuwe plekken te ontdekken, nieuwe ideeën te bedenken. De ultieme stimulans voor creativiteit is ervaren. Dat hoeven geen extreem spannende of extravagante dingen te zijn. Het kan iets zo simpel zijn als nog een extra rondje rijden in de auto omdat de muziek lekker is of dat je toevallig ergens langs komt waarvan je denkt, dit is zo bijzonder, hier moet ik een foto van nemen! Lucky for me, dat gebeurt hier om de haverklap. Ietsjes onpraktischer voor de chauffeur in kwestie (heb nog steeds officieel geen rijbewijs), maar niets moet wat dat betreft. Als het gaat om onbevangenheid te vangen, kan je niets forceren. Het is al genoeg contradictie op zichzelf. Als ik met pijn in m’n hart een prachtig plaatje voorbij moet laten schieten omdat het gewoon niet mogelijk is om te stoppen of uit te stappen, dan weet ik dat er duizenden andere momenten en plekjes zijn waar ik visuele juweeltjes kan vinden en vastleggen.
Soms kom je zo rondrijdend en ontdekkend op plekjes terecht die zelfs nieuw zijn voor een local (mijn vriend in dit geval). Wat het voor ons beiden een avontuur maakt! Zo hebben we bijvoorbeeld een keer de noordkust verkend. Zijn we lekker met de auto vast komen te zitten in een diepe modderpoel (want uiteraard kiezen wij net een dag na een regenachtige nacht). Dan rij je in een pick up met 4 wheel drive, maar die moet je blijkbaar bij de banden eerst vastzetten, wil je er echt stevig gebruik van maken. Dus, schoenen en sokken uit, de modder in glijden met blote voeten en die banden maar eens on lock zetten (na eerst een kwartiertje of wat heen en weer te hebben gerold in de hoop dat de auto genoeg kracht wist te verzamelen om zichzelf eruit te trekken, nope dus). We kwamen niet bij van het lachen en konden gelukkig daarna lekker pootje baden in de ‘natural pool’ bij Boka Patrick.
De noordkust is bijna overal erg ruw en wild, volgepleisterd met scherpe rotsen en op een enkel zeldzaam plekje na niet toegankelijk om te zwemmen. Maar hier kwamen we dus een soort rondvormig reservoir tegen, met in het midden een gat, omringd door rotsblokken. Op het moment dat er een hoge golf tegen de rotsen spat, bruist er een flinke stroom water naar binnen en spuit dan door dat gat als een fontein de lucht in. Met een heerlijk verfrissende ‘natural shower’ als gevolg. Je ziet het nooit echt aankomen, want niet elke golf levert hetzelfde spektakel op. Dus we stonden daar op glibberige koraalbeklede stenen, tot halverwege onze kuiten in het water, wachtend om dat moment supreme vast te leggen met een waterdichte camera, en tegelijkertijd proberen niet uit te glijden of te vallen. Echt ongelooflijk leuk! Heb er geen andere woorden voor.
Een stukje verderop vonden we een diepe inham waar het water als een achterstevoren rivier vanuit de zee het land binnenstroomt. Vanwege de (meestal) noordoostenwind die vanuit open zee tegen de noordkust aanwaait, zijn dat soort prachtige plekjes helaas vaak bezaaid met rotzooi en afval wat aan komt spoelen. Aangezien het geen gangbare toeristische plekjes zijn, wordt er dan ook helaas weinig aandacht aan besteedt om het regelmatig op te ruimen en schoon te houden. Ondanks dat is het water kraakhelder en als je er doorheen loopt, kan je gewoon het koraal tussen je voeten zien (en voelen).
De essentie van de natuur laat zich niet zomaar tegenhouden en weet in (bijna) elke omstandigheid een draai naar het positieve te geven aan de obstakels die ze toegeworpen krijgt, door erom of doorheen te groeien of zich steeds opnieuw aan te passen aan de omgeving.
Om uit een vicieuze cirkel te breken, moet je dynamischer zijn dan die cirkel.
Ik probeer zo van dag tot dag m’n levenslessen bij elkaar te sprokkelen, zoals drijfhout dat aanspoelt langs de kust, om er motiverende kunstwerkjes van te maken. Zoals veel mensen hier doen, trouwens. DIe welbekende palen met wegwijzers, in vrolijke Caribische kleurtjes beschilderd en beschreven, die hier en daar naartoe wijzen en overal op het eiland te vinden zijn. Men verzamelt drijfhout op dit soort plekken, wij hebben ook een hoop zien liggen, en doet er vervolgens iets creatiefs mee. Als souvenir of als ‘one of a kind’ decoratie thuis
Misschien dat ik me er binnenkort ook eens aan waag. In Nederland ben ik niet zo lang geleden begonnen met schilderen, iets wat ik hier sowieso wil voortzetten. Het is alleen iets lastiger (en duurder) om de juiste materialen te vinden. Maar aangezien het hier en daar gratis door de natuur wordt geleverd en voor het oprapen ligt! En zo begin ik maar weer aan een nieuw project, met nieuwe uitdagingen en nieuwe ervaringen die me tegemoet komen. Nieuwe week, nieuwe kansen. Bon dia i bon siman!
Tag Archives: Creativiteit
Ongeschreven woorden
It’s been a while…
Er is een aanzienlijke periode verstreken, sinds ik voor het laatst een artikel heb geplaatst. Dat ik mijn blog tijdelijk niet heb geupdate, betekent natuurlijk niet dat ik heb stilgezeten. In het teken van de stilte verbreken, vind ik het wel zo netjes om mijn lezers een redelijke verklaring te geven.
Een schrijver is elke dag bezig met schrijven, al zijn het maar een paar zinnen, enkele steekwoorden of een kort gedicht. Zelfs als ik niet schrijf, zijn er ongeschreven woorden die door m’n gedachten huppelen, op zoek naar gelijkgestemden om handjes mee vast te houden. Maar schrijven is een eenzijdig proces, of beter gezegd eenrichtingsverkeer. Als ik eenmaal iets geschreven heb, is er geen teruggaan en het opnieuw doen. Datgene wat al geproduceerd is, heeft als het ware geboorterecht. Zelfs als ik wel opnieuw zou beginnen, zal de vorige versie z’n voetsporen al hebben achtergelaten in mijn mentale impressies. Alles wat volgt zal hoe dan ook toch beinvloed zijn met wat ik eerst had.
Daar komt bovenop dat het definitieve schrijven van iets met waarde, meer energie kost dan alleen het typen. Het is een continu proces, van ideeën en inspiratie, concepten en creativiteit. Een eindeloze rivier die zoekt naar dat plekje waar het zich als een waterval in kan storten.
Dat gezegd hebbende, er gebeurt hier zoveel! Op dit paradijselijk Caribisch eilandje is het alles behalve rustig. Een kleine opsomming van de afgelopen paar maanden:
De uitbundige klanken van het Tumba festival kondigde de komst van het kleurrijke Karnaval spektakel aan. Tijdens het Karnaval di Korsou hebben we elke dag zo’n 10 km gelopen in de brandende bloedhete zon. We liepen namelijk de hele route voor de stoet uit, vergezeld met bekertjes rum en bierflesjes, om vervolgens op een vast plekje met familie en vrienden te genieten van de festiviteiten met hapjes en drankjes en natuurlijk dansjes!
In die weken waren mijn ouders ook op Curaçao, en we hebben hen vol trots de mooiste plekjes laten zien. Van de statige flamingo’s op de voormalige zoutvlakte bij Jan Kok tot de indrukwekkende verborgen schatten in de grotten van Hato.
En uiteraard de adembenemende uitzichten die ik ze mocht voorschotelen toen we een dagje gingen ‘strandhoppen’. Uiteindelijk hebben ze ook nog een dagje Karnaval mogen meemaken, en ondanks het immense decibel gehalte, hebben ze het volgens mij toch heel erg naar hun zin gehad!
Vervolgens een periode waarin ik natuurlijk m’n ouders weer flink moest missen. Het was eigenlijk alsof ik opnieuw moest wennen. Na 2 weken omarmd te zijn met dat echte authentieke thuisgevoel, was ik ineens weer alleen op avontuur. Maar gelukkig ben ik natuurlijk niet echt alleen, ik ben omringd met de zegeningen van liefde en vriendschap. Oprechte warmte, niet alleen van de zon =) ♥ ☼
De laatste tijd zijn we druk geweest met allerlei projecten. Eén daarvan is het verwezenlijken van wederom een van mijn dromen (ohh, van die dingen die dromen heten, daar heb ik er duizenden, dit is nog maar het begin). De afgelopen maanden probeer ik me vooral te concentreren op het afronden van mijn debutroman.
Mijn originele eigenbepaalde deadline daarvoor was vóór ik 25 werd. Dat heb ik duidelijk niet gehaald, het waren toen erg hectische maanden voor mij, in voorbereiding om hierheen te komen. Dat nam niets weg van de teleurstelling, maar ik kan dat niet laten bepalen hoe ik er toch verder aan wil werken. Vandaar dat ik de doelstelling heb bijgesteld tot “zolang ik nog 25 ben”. Dat geeft me nu nog precies 4 maanden de tijd…
Dit betekent niet dat ik geen tijd zal hebben voor meer moois om te bloggen. Curaçao blijf me elke dag verbazen en verwonderen. Dat zal waarschijnlijk ook iets te maken hebben met de manier hoe ik naar dingen kijk en ze vervolgens mentaal verwerk. Dat maakt ook dat ik het elke keer weer wil en kan delen, hopelijk op een manier dat het anderen ook mag bewegen, met mijn woorden. Verbaal of non verbaal, geschreven en ongeschreven.
Dreams of Paradise 