Author Archives: Gita

Ongeschreven woorden

Posted on by

1

It’s been a while…
Er is een aanzienlijke periode verstreken, sinds ik voor het laatst een artikel heb geplaatst. Dat ik mijn blog tijdelijk niet heb geupdate, betekent natuurlijk niet dat ik heb stilgezeten. In het teken van de stilte verbreken, vind ik het wel zo netjes om mijn lezers een redelijke verklaring te geven.

Een schrijver is elke dag bezig met schrijven, al zijn het maar een paar zinnen, enkele steekwoorden of een kort gedicht. Zelfs als ik niet schrijf, zijn er ongeschreven woorden die door m’n gedachten huppelen, op zoek naar gelijkgestemden om handjes mee vast te houden. Maar schrijven is een eenzijdig proces, of beter gezegd eenrichtingsverkeer. Als ik eenmaal iets geschreven heb, is er geen teruggaan en het opnieuw doen. Datgene wat al geproduceerd is, heeft als het ware geboorterecht. Zelfs als ik wel opnieuw zou beginnen, zal de vorige versie z’n voetsporen al hebben achtergelaten in mijn mentale impressies. Alles wat volgt zal hoe dan ook toch beinvloed zijn met wat ik eerst had.

Daar komt bovenop dat het definitieve schrijven van iets met waarde, meer energie kost dan alleen het typen. Het is een continu proces, van ideeën en inspiratie, concepten en creativiteit. Een eindeloze rivier die zoekt naar dat plekje waar het zich als een waterval in kan storten.

Dat gezegd hebbende, er gebeurt hier zoveel! Op dit paradijselijk Caribisch eilandje is het alles behalve rustig. Een kleine opsomming van de afgelopen paar maanden:

De uitbundige klanken van het Tumba festival kondigde de komst van het kleurrijke Karnaval spektakel aan. Tijdens het Karnaval di Korsou hebben we elke dag zo’n 10 km gelopen in de brandende bloedhete zon. We liepen namelijk de hele route voor de stoet uit, vergezeld met bekertjes rum en bierflesjes, om vervolgens op een vast plekje met familie en vrienden te genieten van de festiviteiten met hapjes en drankjes en natuurlijk dansjes!
In die weken waren mijn ouders ook op Curaçao, en we hebben hen vol trots de mooiste plekjes laten zien. Van de statige flamingo’s op de voormalige zoutvlakte bij Jan Kok tot de indrukwekkende verborgen schatten in de grotten van Hato.
En uiteraard de adembenemende uitzichten die ik ze mocht voorschotelen toen we een dagje gingen ‘strandhoppen’. Uiteindelijk hebben ze ook nog een dagje Karnaval mogen meemaken, en ondanks het immense decibel gehalte, hebben ze het volgens mij toch heel erg naar hun zin gehad!

Vervolgens een periode waarin ik natuurlijk m’n ouders weer flink moest missen. Het was eigenlijk alsof ik opnieuw moest wennen. Na 2 weken omarmd te zijn met dat echte authentieke thuisgevoel, was ik ineens weer alleen op avontuur. Maar gelukkig ben ik natuurlijk niet echt alleen, ik ben omringd met de zegeningen van liefde en vriendschap. Oprechte warmte, niet alleen van de zon =) ♥ ☼

De laatste tijd zijn we druk geweest met allerlei projecten. Eén daarvan is het verwezenlijken van wederom een van mijn dromen (ohh, van die dingen die dromen heten, daar heb ik er duizenden, dit is nog maar het begin). De afgelopen maanden probeer ik me vooral te concentreren op het afronden van mijn debutroman.
Mijn originele eigenbepaalde deadline daarvoor was vóór ik 25 werd. Dat heb ik duidelijk niet gehaald, het waren toen erg hectische maanden voor mij, in voorbereiding om hierheen te komen. Dat nam niets weg van de teleurstelling, maar ik kan dat niet laten bepalen hoe ik er toch verder aan wil werken. Vandaar dat ik de doelstelling heb bijgesteld tot “zolang ik nog 25 ben”. Dat geeft me nu nog precies 4 maanden de tijd…

Dit betekent niet dat ik geen tijd zal hebben voor meer moois om te bloggen. Curaçao blijf me elke dag verbazen en verwonderen. Dat zal waarschijnlijk ook iets te maken hebben met de manier hoe ik naar dingen kijk en ze vervolgens mentaal verwerk. Dat maakt ook dat ik het elke keer weer wil en kan delen, hopelijk op een manier dat het anderen ook mag bewegen, met mijn woorden. Verbaal of non verbaal, geschreven en ongeschreven.

 

Momenten van vrijheid en levenszin

Posted on by

0

Een warm welkom aan alle zonnestralen! Aangezien het in Nederland klaarblijkelijk onofficieel lente heeft willen worden en het in Curaçao altijd zomers zal zijn, een ode aan deze bron van positieve energie.

Ik heb de afgelopen weken een hoop te denken gehad, te midden van alle chaos die plaatsvond rondom carnaval. Ook al was dit mijn eerste echte kennismaking met ‘Karnaval di Korsou’, het voelde, net als zoveel dingen ondertussen, alsof ik al jaren vertrouwd getuige ben van dit uitbundige fenomeen. Terwijl ik er tegelijkertijd steeds weer achter kom dat ik eigenlijk nog niet heel bekend ben met de kleine details van hoe sommige dingen zijn of gebeuren. Dit brengt me regelmatig in een terugkerend conflict met mezelf. Ik weet dat veel dingen anders en nieuw voor me zijn, ik wil mezelf de tijd gunnen om eraan te wennen en het stap voor stap tot me te nemen, maar het voelt zo natuurlijk en vanzelfsprekend dat ik er automatisch in duik en halverwege erachter kom dat ik niet weet hoe ik moet zwemmen. (bij wijze van spreken, ik kan uiteraard prima zwemmen)

Mijn ouders waren hier, net vóór carnaval, voor 2 weken op vakantie. Altijd weer leuk om het eiland door de verse ogen van een ‘nieuwe’ toerist te zien. Dit was de eerste keer dat ze op Curaçao waren, waardoor ik me nog meer een insider voel terwijl ik eigenlijk ook nog slechts een nieuweling ben.
Dat weerzien na 3 maanden deed me afvragen waar nou eigenlijk mijn thuis is. Ze zeggen “home is where the heart is”. Mijn hart, afgezien van feit dat het fysiek voorlopig gewoon in m’n lichaam verblijft, is een beetje verdeeld over verschillende locaties momenteel. Een groot deel is hier, bij mij, bij m’n vriend, op Curaçao en alle prachtige ervaringen die ik hier meemaak. Een even groot deel is daar, bij m’n familie, m’n vrienden, in Nederland waar ik 25 jaar van m’n leven gewoond heb en ook de prachtigste avonturen heb meegemaakt. Ik weet niet of het daar is achtergebleven, of dat kleine deeltjes zo nu en dan terugreizen, maar er zijn nu twee fronten.

Aan de ene kant lijk ik niet beter te weten dan dat dit nu mijn leven is, aan de andere kant lijkt het nog steeds alsof ik niets anders ken dan hoe mijn leven daar was. Ik blijf vergelijken, ik blijf mentaal terugkeren naar momenten, personen, plekken en gebruiken. Misschien is het een Hollands elementje van nooit tevreden zijn met de status quo. Misschien is dat ook niet eens zo slecht, want zo blijf ik altijd hongerig naar verbetering en gedreven om verder te blijven zoeken en kritisch te blijven denken. Dat is immers ook wat me tot hier heeft gebracht. Niet per se ontevredenheid, maar toch een zekere onrust in mijn leven. Een zuivere drang naar vrijheid en levenszin, de pure gedachte dat dit niet alles is of hoeft te zijn.

Niets is zo bepalend als een verandering van gedachten. Niets is zo veranderlijk als wat mijn gedachten bepaalt.

Het is bijna bizar om op te merken hoe een relatief kleine beslissing zo een groots effect en een nog grotere nasleep kan hebben. De plannen om hierheen te komen waren al maanden in opbouw, werden regelmatig verfijnd en bijgesteld naar de actuele status, maar namen gevoelsmatig pas concrete vorm toen ik mijn ticket boekte. Dat was, om het even terug te brengen naar één specifiek moment, de echte stap die ik gezet heb. Alles daarvoor was een proces van voorbereiding naar dat moment, alles daarna was een proces van vervolmaking van de gevolgen van dat moment. En ook al was het een fysieke handeling, van gegevens invoeren en een paar klikjes op de mousepad, dat ene moment was uiteindelijk niets meer dan een mentale omschakeling.

Nu zie ik om me heen steeds meer gelijksoortige levensomwentelingen plaatsvinden. Mensen die uit hun dagelijkse sleur breken om toch die onwaarschijnlijke droom na te jagen, want waarom niet? Niets te verliezen, want elke fout of faal is een leermoment, een stap vooruit, verder naar waar je wilt zijn. Alles te winnen, want wat je passie is, daar leef je voor, daar hoef je geen excuses voor te maken, daar mag je inspiratie uit putten en trots uit opvissen.
Maar ik zie ook mensen die hun jarenoude meest gangbare denkpatronen en visies lichtjes en langzaamaan losser laten vallen, zachtjes en stiekem rondkijken naar wat de wereld meer te bieden heeft, en met ongeloof ontdekken hoeveel moois er nog in het leven zit, waar nooit eerder naar gekeken is.
Mensen die eindelijk losbreken van de keurslijven waarvan ze dachten dat ze als gegoten zaten, tot ze erachter kwamen dat er een hele garderobe aan keuze is en dat creativiteit de mode bepaalt.
Niets staat zo goed als jezelf zijn, niets straalt zo mooi als jezelf vinden.

Ik vraag me hardop af, wat voor die personen precies dat ene specifieke moment is geweest, waarop voor hen als het ware hun magnetische polen zich omkeerden. Welke waarnemingen of gebeurtenissen de daadwerkelijke ‘trigger’ waren achter (of voor) dat moment, hoe dat zo tot ontwikkeling is gekomen.
Welke sneeuwvlok was het, die besloot een sneeuwbal-effect in te rollen? Zodanig dat we nu allemaal in een diepe poel van inspiratie zijn beland, aangezien die sneeuwbal vrij snel is gesmolten, waardoor we dit jaar samen de winter hebben overgeslagen.

In beweging stilstaan

Posted on by

0

Ik heb de afgelopen maand gemerkt dat er een soort omwenteling heeft plaatsgevonden in mij en mijn beleving van het hier zijn.

De eerste 2 maanden, november en december, voelde alles nog zo ongelooflijk en onwerkelijk, alsof ik door een droom wandelde. Dit klinkt leuker dan het eigenlijk is, want dromen en realiteit zijn om een significante reden gescheiden. Dromen hebben namelijk geen concrete of langdurige gevolgen, maar alles in de realiteit is vanzelfsprekend wel gewoon echt. Beetje open deuren in trappen, maar probeer je eens voor te stellen. Als je het gevoel hebt dat het leven dat je leidt een droom is, kan het een positief effect hebben, waardoor je mentaal zo gedreven bent dat je dingen kunt bewerkstelligen waarvan je niet had gedacht dat je het zou kunnen. Dit omdat je geen angst hebt, want in een droom is alles wat je kunt bedenken letterlijk mogelijk.
Maar ditzelfde effect heeft, uiteraard zoals alles, ook een keerzijde. Want in een droom, maakt het niet uit wat je doet of wat er gebeurd, het is toch allemaal maar een droom. Als je leeft alsof je leven een langdradige lucide droom is, kan het zijn dat je langzamerhand de connectie met de werkelijkheid verliest, en je jezelf kwijtraakt.

Niet dat het zo ver is gekomen, maar ik ben wel een beetje een dromertje, dus lichtelijk gevoeliger dan gemiddeld voor het “is dit een droom?” effect. Met de positieve en negatieve resultaten als onvermijdelijk gevolg. Pas sinds een paar weken terug, noem het de magie van een nieuw jaar, beginnen mijn voeten weer stabiliteit te vinden in het losse zand. Alhoewel ik nog steeds niet volledig kan bevatten wat er allemaal gebeurd in mijn leven de afgelopen tijd, realiseer ik me steeds meer dat dit een proces is. Ik probeer elke dag weer het besef te vinden, wat een regelmatig terugkerend nostalgisch spelletje verstoppertje is geworden.
In beweging stilstaan, klinkt erg tegenstrijdig maar ik begin te geloven dat het de enige manier is om te leven naar wat mijn hart voelt en tegelijkertijd te volgen wat mijn verstand bedenkt. Een balans tussen beiden is blijkbaar voor mij alleen mogelijk als ik regelmatig m’n momenten van rust en reflectie pak, en ondertussen blijf doorgaan in ontdekken en ontwikkelen wat ik wil en hoe ik denk.

Ik denk dat het ook veel te maken heeft gehad met het bezoek van een paar goede vrienden die hier op vakantie waren. Dat elementje van mijn ‘oude leven’, dat even transatlantisch op Curaçao geland was, dat deed me weer lichtelijk denken hoe ik ook alweer was voor ik hier kwam. Het zo ver weg zijn van alles wat ik ooit kende en gewend was, maakte het voor mij lastig om te visualiseren hoe mijn toekomst er hier uit moet zijn. Alles wat vertrouwd en veilig voor me was, ben ik hier vanaf de grond weer opnieuw aan het op bouwen. Een ‘under construction’ thuis dus eigenlijk, een huis in verbouwing, daar kan je niet goed nestelen. De reflectie die ik voelde toen ik weer herenigd was met een belangrijk persoon uit mijn leven, dat bracht me als het ware weer even terug tot mezelf. Het voelde niet alleen als een wederzien van een bekende, maar ook als een omarming met wie ik was.
Een belangrijke les voor mij, om niet de geschiedenis van jezelf in het verleden te laten, maar het te gebruiken als opstapje om op die manier een trap te bouwen naar je toekomst. Ik ben mede hierdoor extra benieuwd hoe het zal zijn als mijn ouders hier op vakantie komen. Wat zullen zij, die mij toch het beste kennen, aan verandering in mij zien? Wat voor effect zullen hun komst en verblijf op mij hebben? Hoe zullen zij het eiland ervaren? Nog 7 dagen…

Hoe dan ook zal ik altijd een dromertje blijven. Die eigenschap heeft me ook zo ver gebracht om die te gekke sprong naar Curaçao te maken. Willen leven in dromen, maakt dat dromen je leven worden.

De onomkeerbaarheid van verandering

Posted on by

0

Felis aña nobo pa tur hende! Gelukkig Nieuwjaar voor iedereen! Vers aangekomen in 2014 is het tijd voor een update. De feestdagen hier waren boven verwachting leuk en gezellig, hoe dan ook heel anders, ik heb een geweldige tijd hier beleefd.

Maar eerlijk is eerlijk, ik mis Nederland nu ondertussen wel een beetje. Langzaam beginnen bepaalde elementen weg te sijpelen naar het rijk der herinneringen. Momenten en emoties waarvan ik niet zeker weet of ik ze kwijt wil. Was dat niet altijd een deel van mij? Zal het mij niet te drastisch veranderen als ik die onderdelen kwijtraak? Verandering.. hoeft niet altijd perse verslechtering te zijn, maar ook niet per definitie verbetering.

Ik snak naar het doelloos rondslenteren door de stad van Leiden, alhoewel ik dat hier ook geregeld doe in Punda & Otrobanda. Met de bus of trein naar m’n ouders, ‘s avonds om 21.45u nog even snel naar de Albert Heijn XL om de hoek. Fietsen zal ik niet noemen, want ik heb nooit veel geluk gehad met het behouden van mijn fietsen in Leiden.
En, in sommige momenten, mis ik het roken. Want geloof het of niet, ik ben nu al meer dan 6 maanden gestopt. Na zo ongeveer 13,5 jaar! Dat stoppen met roken zelf heeft natuurlijk niets met Curaçao te maken, maar ik associeer het blijkbaar wel bijna automatisch met Nederland.
Waarschijnlijk omdat het, net als mijn reuzesprong over de Atlantische Oceaan, best een grote en ingrijpende verandering in mijn leven was.

Het enge aan verandering is dat het eigenlijk vrijwel altijd onomkeerbaar is, wat zowel voordelig als nadelig kan zijn. In mijn geval, natuurlijk zou ik terug kunnen keren naar Nederland, in die zin is mijn aanwezigheid hier niet onomkeerbaar. Maar ik zal nooit meer hetzelfde zijn als voorheen.
Hetgene dat bepaald of dat ‘nooit meer hetzelfde’ positief of negatief uitpakt, ligt in mijn handen. Met andere woorden, niet hetgene maar diegene die bepaald of mijn veranderingsproces, waar dan ook, door wat dan ook, wanneer dan ook, in mijn voordeel of nadeel werkt, ben ik zelf…altijd.

En dat neemt meteen ook het enge aan verandering weg. Want zolang ik het effect dat iets op mij heeft zelf bepaal of kan besturen, heb ik de controle over hoe ik me erover voel en wat het met mij kan doen. Verandering in het leven betekent altijd groei, want we gaan altijd vooruit in de tijd, achteruit is virtueel onmogelijk. Dus we komen altijd verder, we ontwikkelen onszelf altijd een beetje meer.

Zoals ook met het leren van een nieuwe taal, Papiamentu. Het heeft veel weg van Spaans, wat ik lichtjes beheers, dus veel woorden zijn al herkenbaar voor mij. Over het geheel begint mijn vocabulair nu ook al aardig te groeien, ik begrijp zinnen beter, herken woorden en zinsconstructies sneller en de context van de meeste conversaties zijn volledig duidelijk voor mij. Het enige waar ik nog zenuwachtig van word, is als iemand specifiek tegen mij Papiamentu spreekt, en ik de druk voel om direct te begrijpen, vertalen EN reageren. Dat is nog een beetje teveel voor mij.

Bovendien ben ik nog veel te onzeker om zelf een zin in elkaar te lijmen. Alhoewel, tot nu toe de meeste bescheiden pogingen best redelijk goed lukken elke keer. Ondanks de wetenschap dat men het hier juist ontzettend waardeert als je bereidwillig bent om je te verdiepen in de taal en cultuur en men je juist heel graag wilt helpen, ben ik toch nog terughoudend met het spreken. Voorlopig hou ik het liever bij aandachtig observeren en in gedachten imiteren, af en toe hardop oefenen met mijn vriend, maar ik wil persoonlijk eerst verzekerd zijn van mijn eigen kunnen voordat ik het met de wereld durf te delen.

Het gaat in ieder geval de goede kant op, ik leer steeds weer een beetje bij. Daar gaat het uiteindelijk om, dat ik de veranderingen in mijn leven op mijn tempo en mijn manier onderga. Want het missen waar ik vandaan kom, hoort erbij. Maar ik kijk reikhalsend uit naar wat nog komen gaat en waar ik me nu bevind, voelt als waar ik hoor te zijn.

Hier & daar – Oud & Nieuw

Posted on by

0

De magie van december in Curaçao begint nu echt voelbaar te worden. Alles draait om de feesten rondom Kerst en Oud&Nieuw. Vuurwerkshows en grote festivals, waar je voor een bepaald bedrag onbeperkt kan drinken. Dit is waar men de hele tweede helft van het jaar naartoe leeft. Naast Carnival in februari is dit de maand waar mensen op wachten en voor sparen. Om de laatste twee weken van het jaar helemaal los te gaan.

De sfeer is echt heel anders dan in Nederland, daar is het vooral lekker behaaglijk binnen bij de verwarming met warme chocolademelk of een wijntje, gezellig met de hele familie kerstdiner en borrelen tot in de late uurtjes misschien. De jongere generatie in Nederland gaat natuurlijk wel feesten hier en daar, maar de focus is op ‘thuis’ en ‘familie’.
Hier is het: dress to impress, verzamel al je energie en blijdschap en ga er op uit met je vrienden en familie. Feesten, dansen, drinken alsof er helemaal geen volgend jaar komt! Iedereen kent elkaar ineens en we vieren allemaal dezelfde gelegenheid, namelijk het leven.

Reflectie op het afgelopen jaar ? Goede voornemens voor het komende jaar ? Dat kan allemaal wel even wachten. Het heeft uiteraard te maken met het aangename klimaat hier op het eiland, dat men meer gewend is om buiten te leven. Ik vraag me af, als Nederland een paar breedtegraden naar het zuiden zou verschuiven, of de mentaliteit en cultuur zich dan vanzelf ook zal aanpassen aan de omgeving.
Dat gebeurt met individuen namelijk wel, het voelt voor mij ondertussen als van nature om hier te zijn. Mijn lichaam is onderdeel geworden van de warmte om me heen, mijn biologische klok is allang 5 uurtjes terug gedraaid. Herinneringen aan Nederland spelen zich als een film af in mijn hoofd, alsof het een ander leven was. Ik denk ook dat hoe langer ik hier blijf, hoe lastiger het zou zijn om weer mijn draai te vinden in Nederland. Andersom was dat toch een stuk minder moeilijk, ik leef hier nu 6 weken en het voelt als de normaalste zaak van de wereld dat ik hier ben.

Ik ben benieuwd wat dat betekent voor mijn toekomst hier, en ik ben gezond nieuwsgierig naar wat 2014 me zal brengen. Laten we hopen dat het net zo’n gevuld en gevarieerd jaar mag zijn als 2013. Vol met nog meer ongelooflijke avonturen en ervaringen, mooie en diepzinnige momenten, waardevolle levenslessen, interessante plekken en personen om te kennen, en natuurijk.. vooral heel veel liefde, geluk en gezondheid. Niet alleen voor mij, maar voor iedereen!

PS. Mijn beloofde post over het leren van Papiamentu houden jullie nog van me tegoed. Het elementje inspiratie heeft zo z’n eigen ideeen over waar ik over moet en mag schrijven.

Slippers vs. Winterjas

Posted on by

0

Bon siman! Alweer een week diep in december, de feestdagen staan om de hoek te popelen, de dagen worden korter en buiten wordt het kouder. Maar niet op Curaçao…

Hier is het, als vanouds, heerlijk warm en lekker levendig. Ik begin al te merken dat de straten drukker worden. Op de gekste plekken en de vreemdste tijdstippen staan bandjes buiten op straat te spelen. Mensen stromen er in grote aantallen naar toe, er onstaat als het ware een feestspits die bijna vloeiend voortkomt uit de gewone avondspits. Zelfs na een flinke regenbui gaat men gedresst en al de deur uit, ook al zijn de meeste uitgaansgelegenheden (grotendeels) in de buitenlucht, want het leven is om te genieten en alles waar we dankbaar voor zijn is om te vieren!

Tot nu toe bevalt het me wel, de Curaçaose december sfeer. Kerstliedjes op de radio en rijden met de ramen open. De straten beginnen hier al mooi versierd te raken met lampjes, ook de Emmabrug hebben ze versierd met lichtgevende bogen over de hele lengte van de brug, een prachtig uitzicht. Kerstbomen, echte kerstbomen (geen plastic plantjes met een dennengeurspraytje erbij) rijden voorbij, op de daken van auto’s gebonden.
Niet om het erin te wrijven, maar op de een of andere manier vind ik het persoonlijk toch iets fijner om in slippertjes door de zon te huppelen met een cocktailtje in de hand, dan in een winterjas bibberend wachten op de trein met een waterig koffietje in m’n handschoenen.

Voor mijn vertrek werd ik van alle kanten gewaarschuwd dat ik erop voorbereid moest zijn dat het totaal niet is zoals ik gewend ben. Kerstdagen en jaarwisseling in een warm land, dat is toch raar? Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik natuurlijk nog niet weet hoe het zal zijn. Ik verwacht zeer zeker dat ik bepaalde aspecten en personen zal missen, het samenzijn met familie en de tradities die wij ons gewoon hebben gemaakt.
Maar het bijzondere van een nieuw begin is dat de herinneringen aan al die mooie tijden nooit verloren zullen gaan. Deze zijn ook allemaal ergens ontstaan en soms is het waardevol om te bouwen aan hoe je jezelf opnieuw kan inrichten, in plaats van steeds te circuleren in dezelfde wandelgangen. Op die manier probeer ik nu vorm te geven aan mijn leven en mijn toekomst.
Door te kijken naar wat ik heb, wat ik heb geleerd van wat ik had, wat ik daarmee kan, wat ik daarmee wil bereiken en waar ik uiteindelijk wil komen.

Om heel eerlijk te zijn, wat de helft van die punten betreft, heb ik nog geen (eenduidig) antwoord. Gelukkig is het leven geen meerkeuzevraag, maar een interactief proces waar je geleidelijk alle invalshoeken van leert. Gelukkig is relativeren de beste manier om van negatief naar positief te navigeren. Gelukkig ben ik precies waar ik wil zijn, in mijn leven, op de aarde, elk moment dat ik er ben.

Ps. Het blijft wennen om te leven in een omgeving waar iedereen wel Nederlands kan, maar voor het merendeel een andere taal spreekt dan ik. In mijn volgende post zal ik dan ook een update geven over mijn vorderingen in het leren van Papiamentu, over het aanleren van de rollende ‘r’ (goodbye Leidse ‘r’) en meer.

Waterdruppels en zonneschijn

Posted on by

0

Bon dia! Ik stuur een warm zonnestraaltje voor allen die in kou verblijven. Ik ben hier nu 3 weken en begin al aardig te wennen aan het ritme van leven hier, wat zoveel inhoudt als: loslaten, loslaten loslaten !

Want de focus op tijd, zoals we die in Nederland gewend zijn, is hier een stuk losser, opener, ruimdenkender. Niets wat ik nog niet wist, want ik ben hier al eerder op vakantie geweest (en het is één van de vrij algemeen bekende karakteristieken van het Caribisch gebied). Maar dat was ook precies wat het was. Gewoon vakantie, dit is het echte leven. Nu merk ik dat ik toch vrij stevig vastgeroest zit in bepaalde patronen zonder dat ik er zelf zoveel besef van heb.

Ik leer hier dat het niet erg is als iets niet helemaal gaat zoals gepland. Geen overbelichting van alles wat gefaald is, maar het idee dat met de juiste filters en editing de toekomst alsnog een rooskleurig succes kan worden.
Hoeveel trots er ook schuilgaat in punctualiteit en daadkracht, het komt de kwaliteit van leven niet altijd ten goede, en dat is iets waar ze hier op de een of andere manier toch een soort geheim elixir voor hebben, wat in alle lagen van de samenleving merkbaar is.

Dus ik ben langzaam maar zeker begonnen, met het loslaten van gewenselen waarvan ik niet eens zeker ben of ze nut of waarde hebben. Met het oog op het creëren van ruimte om nieuwe mentale paden te ontdekken, andere methoden van benadering en aanpak. Misschien een gemengde cummulatie van de sterke aspecten uit mijn eigen gewoontes in een unieke combinatie met wat ik hier allemaal tegenkom en ervaar.
Ik merkte het als eerste tijdens het dansen, ik hou heel veel van dansen en geniet er echt van om helemaal op te gaan in de muziek. Maar, zoals ik heb gemerkt, is mijn idee van ‘helemaal opgaan in de muziek’ toch nog best gecontroleerd en beperkt. Vooral bij ritmes die nieuw zijn voor mij, heb ik de neiging om terug te grijpen naar bewegingspatronen die voor mij bekend zijn. En hoe soepel of muzikaal ik ook mag zijn, ik had serieuze moeite om alles te volgen en te voelen.

Tot we laatst op het strand waren, we gingen op een maandag naar Bandabou, buiten Willemstad richting het westen. Op de weg erheen begon het besef eindelijk bij mij in te zinken dat ik echt hier ben, dat ik echt die stap heb gezet, die sprong heb gemaakt en bezig ben mijn droom te (be)leven! We reden door het heuvelachtige landschap van Curaçao, wat in mijn herinnering een droog en ruig uitzicht was, bijna woestijnachtig met cactussen hier en daar. Maar nu was alles bekleed in een rijke laag tropisch groen. Het prachtige effect wat slechts waterdruppels en zonneschijn kunnen bewerkstelligen.
Eenmaal aangekomen bij Playa Jeremi waren we zo’n beetje de enige bezoekers. De eerste golfjes kietelden de zolen van m’n voeten met koude rillingen, maar de zon zorgde voor evenwichtige compensatie. Ik liep dieper het water in en liet me achterover zakken. Op m’n rug, armen wijd open, ogen dicht ..en los was ik! Alleen de geluiden van de onderwaterse stromingen, de geur van zout en zand, de warmte van de zon en de koelte van de golven. Alsof ik zweefde, ik hoefde niks te doen om te blijven drijven, ik hoefde helemaal niets op dat moment. Totale vrijheid zoals ik nog nooit eerder heb ervaren. Dat is hoe ik erachter kwam wat loslaten betekent, dat is waar ik leerde hoe ik de nieuwe ritmes en bewegingen van Curaçao moet volgen en voelen, met slechts waterdruppels en zonneschijn om me heen.

Het is ondertussen alweer december, en mij is meerdere malen door verschillende bronnen verteld dat dit de beste tijd is om in Curaçao te zijn. Ik ben benieuwd of dit daadwerkelijk zo is en waarom dan wel.. En natuurlijk zal ook hierover uitgebreid verslag volgen, de leukste momenten, de interessantste plekjes, alles over deze feestmaand en het naderende eind van het jaar. Te aworó!

Curadise – Een avontuur geboren

Posted on by

0

Maandag 11 november 2013. Er staat een episch avontuur voor de deur. Niet zomaar ineens, het staat al maanden aan te bellen en aan te kloppen, als een over-obsessieve stalk-neigende huis-aan-huis verkoper. Min de intentie om me te overtuigen, want ik geloof al in dit avontuur, maar om me eindelijk mee te slepen naar dat onbekende paradijs dat voelt als een thuis aan de andere kant van de wereld (zo’n beetje).

Vandaag vlieg ik naar Curaçao, voor de 3e keer alweer om precies te zijn, dus geheel onbekend ben ik niet met dit diamantje in de Caribische zee. Maar hoe klein het eiland ook mag zijn, ik heb nog lang niet alles gezien, geproefd, gevoeld en geroken. Ik ben hier nog lang niet klaar, sterker nog, ik ben nog niet eens begonnen!

Met gepast gebrek aan geduld heb ik de voorbereidende tijd doorlopen, of eigenlijk doorkropen, want het leek zo lang te duren allemaal! Tien maanden geleden ontpopte zich de eerste levensvatbare vormen voor het idee om naar Curaçao te komen.. om te leven, werken en wonen.
Naast mijn eigenverworven liefde voor het eiland na mijn eerste bezoek, heeft tijdens het tweede bezoek een Cupidisch elementje ‘grenzeloos verliefd’ zich door de mazen van mijn hart gedrongen en een droom werd verwekt.

Nu ben ik hier…waar te beginnen, wat eerst te doen. Natuurlijk genieten, dat gaat als vanzelf hier. En wennen.. geen kou, hagel en sneeuw deze winter. Of beter gezegd, geen winter dit eind van het jaar. Geen witte kerst, maar misschien wel een warme nieuwjaarsduik..
Wie weet, we zullen het allemaal meemaken. Ik zal m’n best doen om mijn belevenissen en ervaringen zoveel mogelijk te verbaliseren, om enigszins een beeld te scheppen en jullie op de hoogte te houden van het leven hier in Curaçao Paradise, ofwel Curadise =)

Tot zover heb ik genoten van dushi cocktails @ Pampus op een achtergrond van lekkere live muziek, Caribische remixjes van allerlei bekende liedjes. Heerlijk bachata en ritmo kombino gedanst, zwevend langs de St.Anna Baai op de zwoele ritmes van de band Dolce @ Zoya.
Tussendoor een paar keer overvallen door een subtropische stortbui, aangezien het regentijd is (oktober-januari), wat een stuk aangenamer is dan het lijkt te klinken. Een puur natuur frisse douche is soms precies wat je nodig hebt om de hitte van je huid te spoelen.

Ik heb tot mijn oprechte spijt nog geen kans gehad om het strand te bezoeken. Nog niet EEN Curaçaose strand korrel of druppel heb ik tussen mijn tenen voelen kriebelen, maar dat staat dan ook met hoogste prioriteit op mijn to-do lijstje voor komend weekend.

Volgende week volgt daar een uitgebreid verslag van en ook een update van alles wat hier gebeurd. Groetjes uit Curadise !!

Ps. Tip voor mensen die Papiamentu willen leren: bestel de cursus Dosplak’i Boka, bestaande uit 2 boeken en 2 cd’s (Ik had de cursus in Nederland al besteld, via vanstockum.nl aangezien bol.com de cursus niet meer aanbiedt). Ideaal om de eerste beginselen van de taal, uitspraak en grammatica te leren en oefenen.