Curaçao, je blijft me verbazen. Zoveel dingen blijven hier altijd hetzelfde en tegelijk blijft hier ook niets ooit hetzelfde. Zo is het voor veel mensen een traditie om elk weekend naar het strand te gaan, maar zelfs de stranden zien er elke keer weer een beetje anders uit! Die dynamiek en onvoorspelbaarheid passen wel bij mij, chaos voelt wel een beetje als thuis.

Ik besef me elke dag weer dat ik precies ben waar ik wil zijn op dit moment in mijn leven. Elke dag ben ik dan ook bezig om een beetje verse chaos en tradities in te lijven en me toe te eigenen. Dat begint ook steeds meer vorm te krijgen sinds we recentelijk zijn verhuisd naar een leuk appartementje in Santa Rosa. Voorheen hebben we tijdelijk bij familie van mijn vriend gelogeerd. Deze buurt is dan ook voor ons allebei vrij onbekend, op de grote wegen na.

Het is altijd wel spannend, vind ik, om een nieuwe plek te ontdekken en verkennen. Waar kunnen we het lekkerste brood kopen? Hoe zijn onze buurtgenoten? Waar komen we terecht als we dat straatje nemen? Het voelt bijna een beetje alsof we op vakantie zijn, wakker worden in een andere omgeving dan je gewend bent en een ander perspectief op de zonsondergang vanaf onze porch. Wat dan weer overal heerlijk hetzelfde blijft in Curacao is dat mensen elkaar hier vriendelijk groeten op straat, al ken je elkaar niet, wat maakt dat ik me al snel thuis ben gaan voelen hier in onze nieuwe buurt.

Ook iets unieks was de aankomst van de kerstman. Elke donderdag is er in Punda koopavond en sinds een paar maanden hebben ze dat uitgebreid met allerlei activiteiten en festiviteiten om het stadshart nieuw leven in te blazen. Een super leuk initiatief met veel gezelligheid, muziek en kraampjes waar van alles verkocht wordt.

Een paar weken terug kwam dus ook de kerstman symbolisch de kerstvelichting aansteken. Hij was totaal ontraditioneel, of misschien neo-traditioneel, gehuld van top tot teen in een hemelsblauw (of eigenlijk MCB-blauw) met wit pak, cruisend in een glimmend blauwe cabriolet met een boeket van blauwe, gele en witte helium ballonnen. Harstikke leuk aangezien blauw, geel en wit de kleuren zijn van de Curacaose vlag (en toevallig dus ook van de MCB, een van de grotere banken op het eiland, die onlangs hun 100 jarig jubileum vierde). Maar eigenlijk ook wel een beetje vreemd, een kerstman met de blues!

Zo blijft Curacao me collectief verbazen. Een prettige verzameling vernieuwende initiatieven, een creatieve invalshoek op traditionele gewenningen en diepgeworteld vertrouwen in eigen systemen. Het eiland is op veel vlakken zowel conservatief als vooruitstrevend te noemen, in sommige gevallen iets meer neigend naar het een of het ander, maar over het algemeen heel bewust zoekende naar een uitgestreken balans tussen beiden.

Dat is ook precies waarom ik me hier thuis voel. Voor mij, en ik denk voor velen, bijft dat een interessante en herhalende uitdaging. Hoe blijf je dicht bij jezelf maar tegelijkertijd ook open naar alles om je heen? Hoe blijf je vernieuwing aanbrengen, openstaan voor groei en je krachten ontwikkelen zonder de essentie van jezelf teniet te doen? Jezelf vinden zonder jezelf te verliezen en jezelf verliezen zonder verloren te gaan. Kan dat? Mag dat? Hoe doe je dat? En waar?

Waar chaos en traditie samenkomen. Daar kan en mag alles eigenlijk wel. Maar wat nog significanter is, daar waar ik mezelf kan zijn, vinden en verliezen, dat is mijn thuis.

🎄 Felis Pasku! Prettige Kerst! Merry Christmas! 🎄