Bon siman! Alweer een week diep in december, de feestdagen staan om de hoek te popelen, de dagen worden korter en buiten wordt het kouder. Maar niet op Curaçao…

Hier is het, als vanouds, heerlijk warm en lekker levendig. Ik begin al te merken dat de straten drukker worden. Op de gekste plekken en de vreemdste tijdstippen staan bandjes buiten op straat te spelen. Mensen stromen er in grote aantallen naar toe, er onstaat als het ware een feestspits die bijna vloeiend voortkomt uit de gewone avondspits. Zelfs na een flinke regenbui gaat men gedresst en al de deur uit, ook al zijn de meeste uitgaansgelegenheden (grotendeels) in de buitenlucht, want het leven is om te genieten en alles waar we dankbaar voor zijn is om te vieren!

Tot nu toe bevalt het me wel, de Curaçaose december sfeer. Kerstliedjes op de radio en rijden met de ramen open. De straten beginnen hier al mooi versierd te raken met lampjes, ook de Emmabrug hebben ze versierd met lichtgevende bogen over de hele lengte van de brug, een prachtig uitzicht. Kerstbomen, echte kerstbomen (geen plastic plantjes met een dennengeurspraytje erbij) rijden voorbij, op de daken van auto’s gebonden.
Niet om het erin te wrijven, maar op de een of andere manier vind ik het persoonlijk toch iets fijner om in slippertjes door de zon te huppelen met een cocktailtje in de hand, dan in een winterjas bibberend wachten op de trein met een waterig koffietje in m’n handschoenen.

Voor mijn vertrek werd ik van alle kanten gewaarschuwd dat ik erop voorbereid moest zijn dat het totaal niet is zoals ik gewend ben. Kerstdagen en jaarwisseling in een warm land, dat is toch raar? Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik natuurlijk nog niet weet hoe het zal zijn. Ik verwacht zeer zeker dat ik bepaalde aspecten en personen zal missen, het samenzijn met familie en de tradities die wij ons gewoon hebben gemaakt.
Maar het bijzondere van een nieuw begin is dat de herinneringen aan al die mooie tijden nooit verloren zullen gaan. Deze zijn ook allemaal ergens ontstaan en soms is het waardevol om te bouwen aan hoe je jezelf opnieuw kan inrichten, in plaats van steeds te circuleren in dezelfde wandelgangen. Op die manier probeer ik nu vorm te geven aan mijn leven en mijn toekomst.
Door te kijken naar wat ik heb, wat ik heb geleerd van wat ik had, wat ik daarmee kan, wat ik daarmee wil bereiken en waar ik uiteindelijk wil komen.

Om heel eerlijk te zijn, wat de helft van die punten betreft, heb ik nog geen (eenduidig) antwoord. Gelukkig is het leven geen meerkeuzevraag, maar een interactief proces waar je geleidelijk alle invalshoeken van leert. Gelukkig is relativeren de beste manier om van negatief naar positief te navigeren. Gelukkig ben ik precies waar ik wil zijn, in mijn leven, op de aarde, elk moment dat ik er ben.

Ps. Het blijft wennen om te leven in een omgeving waar iedereen wel Nederlands kan, maar voor het merendeel een andere taal spreekt dan ik. In mijn volgende post zal ik dan ook een update geven over mijn vorderingen in het leren van Papiamentu, over het aanleren van de rollende ‘r’ (goodbye Leidse ‘r’) en meer.